من، قهوه و تنهایی

2012-02-14T21:28:00.001+03:30

در مذمت گنده گوزی و همچین بذارم تو کاسه‌ات که نفهمی از کجا خوردی همین بس که خود من جوونی‌هام بارها و بارها افاضات کرده بودم که آدم اگه می‌ره خارج باس بره یه جا درست و حسابی. نه از این در و داهاتا که معلوم نیست کجای نقشه‌ان. به خدا

I was supposed to be having the time of my life

2012-02-14T01:36:00.001+03:30

امتحان کت و کلفت دارم. یک جلسه هم دارم که باید راجع به این مقاله‌ها که هی پرینت گرفتم و برچسب و تاریخ زدم و مرتب چیدمشان توی پوشه و نخواندمشان توضیح بدهم. دست و دلم به درس نمی‌رود. قرار است دانشگاه اعتصاب بشود. اتوبوس‌ها هم که اعتصاب کرده‌اند. امروز هم آفیسیم گفت که قرار است بعد از دانشگاه یک جای دیگر هم اعتصاب کند. همه‌ی شهر دارد اعتصاب می‌کند. همه‌ی شهر برود به جهنم. اعتصاب دانشگاه به خاطر برنامه‌ی بازنشستگی‌است. یکبار یکی داشت توضیح می‌داد که چرا قرار است اعتصاب کنند. گفت پنشن پلن. من از بغل دستی نیمه ژاپنی و نیمه هلندیم که به هزار زیان زنده و مرده‌ی دنیا حرف می‌زند پرسیدم پنشن پلن یعنی چی؟ چهل دقیقه‌ی بعدی بغل دستی نیمه ژاپنی نیمه هلندی‌ام داشت معنی پنشن را توضیح می‌داد و ریشه‌ای یونانی‌اش را بیرون می‌کشید و با معادل ایتالیای‌اش مقایسه می‌کرد. به خاطر همین من جزییات و حتی کلیات مربوط به ماجرای اعتصاب را از دست دادم.

فریناز می‌گفت آدم‌ها توی سرما رفتارشان عجیب می‌شود. امروز سرد بود. منفی سی درجه. توی راه خوردم زمین. موبایلم هم پرت شد کف خیابان. هیچ‌کس هم نبود. یک مدت طولانی نشستم همان جا. زانویم یک زق زق ملایمی می‌کرد. اوج دلسوختگی برای خودم. یک مدت بعدخودم را دلداری دادم که سرما رفتارم را عجیب کرده. بعد خودم و زانویم و موبایلم را جمع کردم و بردم خانه. با هزار وعده و وعید که اگر فصل سوم کتاب را تمام کنی شام کشک بادمجان می‌خوری

قمر یه صدایی داشت و بقیه ایییی

2012-02-12T19:04:00.000+03:30

قبلا ها توی نوشتنم راحت از آدم‌ها اسم می‌بردم. فلانی آمد. فلانی گفت فلان.با فلانی رفتیم فلان جا. پس ذهنم بود که پپر و شکوفه و علی همیشه هستند. اسمشان توی هر نوشته می‌آید و می‌رود. بسکه مطمئن بودم از چرخش روزگار. الان؟ الان آدم‌ها برایم با موقعیتشان تعریف می‌شوند. همسایه‌ام. دوستم. هم آفیسیم. بیایم بنویسم مهشید گفت فلان. سال بعد که مهشید درسش تمام شد و رفت یه ور دیگر دنیا بیایم این دفعه بنویسم قمر گفت فلان؟ من می‌نویسم دوستم شما فکر کن مهشید شما فکر کن قمر شما فکر کن اصلن خود پپر یا شکوفه که گذاشتمشان توی چمدان با خودم آوردمشان اینجا

بسکه جای پای آدم‌ها اینجا محکم نیست. بسکه جای ‌پای من توی زندگی آدم‌ها محکم نیست

2012-02-11T23:26:00.000+03:30

یکم. مفهوم جمعه به صورت فیزیکی در من رسوب کرده. هیچ هم مهم نیست که دور و بری‌هایم هی خوشحال باشند که جمعه شد و به به و شب برویم تا خرتناقمان مست کنیم و فردایش تا سه بعداز ظهر بخوابیم. جمعه؛ جمعه است. خاکستری و غمگین و لعنتی است

دوم. یک حساب سرانگشتی کردم دیدم سال هشتاد و سه بود. من یک دوست پسر رمانتیک خوشحال داشتم. از اینها که بلدند کلا حالش را ببرند. من تخصص اصلی‌ام آن موقع ممانعت از حال کردن بقیه بود. خیلی دقیق و با جزییات یادم هست که ریدم به برنامه‌ی ولنتاینش. به شدت و حدت تاکید کردم که من از این لوس بازی‌ها و مسخره‌بازی‌ها و کلن بازی‌ها خوشم نمی‌آید. با تخمی‌ترین لحن ممکن ازش پرسیدم که یعنی تو واقعا می‌خواهی که فلان؟ متاسفانه یادم هست که واقعا دلش می‌خواست که فلان

الان؟ الان؟ الان که له له می‌زنم برای یک دلخوشی کوچولو؛ به خدا که کوچولو؛ کائنات هم حواله‌ام می‌دهد به گه‌بازی‌های همان سال‌ها

2012-02-05T22:47:00.000+03:30

یه روزایی هم هست که سخته. واقعا سخته. اصن سخت یعنی اون روزا. بعد آخر وقت که دارم برمی‌گردم خونه؛ تو آسانسور یه دگمه هست گنده روش نوشته : ایمرجنسی فون. پوش تو تاک. به خدا که اینم یه جور ایمرجنسی حساب می‌شه. ایمرجنسی دق کردن. باید دگمه رو فشار بدم شروع کنم. اصن از کجا شروع کنم آخه؟

Giving up is not an option anymore

2012-02-04T02:47:00.000+03:30

نگرانی تا از اون ور دنیا بیاید برسه به من هزار برابر می‌شه. من پشت پنجره اسکایپ قوی‌ترین و خوشحال‌ترین آدم دنیام . دلداری می‌دم به مامان که دکترا بیخودی بزرگش می‌کنن. تازه به حرف یه دکتر که نیست. صبر کن سرچ کنم یه دکتر دیگه پیدا کنم واستون. دست‌هایم می‌لرزه رو کیبرد. مغزم یخ کرده. دوباره تاکید می‌کنم که بیخود گفته دکتر. توی ذهنم هزار تا سناریو داره اجرا می‌شه. بابا چیزیت نشه. هیچیت. هیچیت. خواهش می‌کنم

شما نمی‌دونی. شایدم می‌دونی. عصر ما می شه نصف شب مامان. بعد می‌بینم چراغش روشنه. می‌گه خوابش نمی‌بره. دلقک بازی. هزار جور. بعد می‌خنده می‌گه من می‌رم بخوابم دیگه. می‌گم خب خدافظ. بعد قطع نمی‌کنه که. همینجور لبخند به لب نگاه می‌کنه به من که من قطع کنم. که یهو جای من پنجره جلوش طوسی بشه

خب خاک بر سر من

650

2012-02-03T20:41:00.001+03:30

نه، آبجو را فراموش کن. آفتاب را فراموش کن و باد را نیز. مقاله‌ای را هم که باید بنویسی فراموش کن. فقط به برداشتن گام‌ها فکر کن، یکی بعد از دیگری. تنها همین اهمیت دارد

از دو که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم/ هاراکی موراکامی/ ترجمه مجتبی ویسی

پی نوشت:مانترای من شده. اتوبوس‌ها هم اعتصاب کرده‌اند. بهانه دارم برای هزار ساعت راه رفتن توی هوای سرد

2012-01-20T20:13:00.001+03:30

نوزدهم ژانویه

همین خود من که ـخدا کون خر را برای این آفریده که ادعای من پاره‌اش کندـ یک شب که هیچ هم مست نبودم و هیچ اتفاق خاصی هم نیافتاده بود و هیچ خاطره‌ای هم بهم فشار نمی‌آورد؛ با این امید واهی که اس ام اسم به ایران برسد برایش پیغام فرستادم که "مرا غصه این هرگز کشت"

2012-01-20T19:42:00.000+03:30

هفدهم ژانویه

یک. روزی دویست بار به مدیر ساختمان تلفن می‌کنم. به دلایل مهم از نظر خودم و واهی از نظر آن‌ها. دیروز سردم بود. چهارتا لباس روی هم پوشیده و پتو دور خودم پیچیده، تلفن زدم که کجایید که خانه سرد است. خانوم و آقای مسئول آمدند بالا. دندان‌هایشان از سرما تیلیک تیلیک می‌خورد به هم. حالا نه لزوما به این شدت. ولی سرد بود. به خدا که سرد بود. گفتند که خیلی هم سرد نیست و هوا سرد است و آسمان همه جا همین رنگ است. گفتم که اتفاقا نیست و آپارتمان دوستم توی همین ساختمان گرم است مثل چی. گفتند که کار خاصی از دستشان بر نمی‌آید و من بهتر است مواظب باشم که سرما نخورم. من هم طبعا نشستم و گریه کردم. چون گرسنه‌ام بود، سردم بود و دو شب بود که نخوابیده بودم. اشک‌هایم را که آمدم پاک کنم، نوک انگشت‌هایم یخ زده بود. به خدا

دو. خب لعنت به این شانس. فیور آشپزخانه پرید. توی ذهنم هی تلفن می‌کنم به مدیر ساختمان. در عالم واقعیت هنوز کسی خبر ندارد

سوم. دوست پسرم ریش دارد در حد سه انگشت. من خوشم می‌آید. البته نظر من مهم نیست. چون روزی یک خروار آدم به من می‌گویند که باید به دوست پسرت بگویی که ریشش را بزند. چند تا مسیج هم توی فیسبوک از کسانی که درست و حسابی نمی‌شناختمشان هم داشتم که گفته بودند عکس‌هایت را دیدیم. لطفا به دوستت بگو ریش‌هایش را بزند. یک دوستی دارم که کون حریم شخصی را پاره کرده بسکه از هر دو جمله‌اش سه تایش راجع به حفظ حریم شخصی است. اصلا یک جوری که ما می‌خواهیم توی خانه خودمان هم بگوزیم نگرانیم مبادا دل نازک حریم شخصی این دوستمان بشکند. بعد این دوستم آمد و گفت مامانش عکس ما را دیده و پیغام داده که به سارا بگو که به دوستش بگوید که ریشش را بزند. من اوایل می‌گفتم نه من خوشم می‌آید. الان نمی‌گویم. چون کار سختی است که برای کسی توضیح بدهم که چطور ممکن است از چیزی که او خوشش نمی‌آید من خوشم می‌آید. این روزها همدلانه می‌گویم که حرف من را گوش نمی‌کند. این جور وقت‌ها معمولا یک سری به نشانه‌ی همدردی تکان می‌دهند و یک نصیحتی در باب رام کردن مرد سرکش می‌کنند و تمام . بد شانس که باشم ممکن است پیگیری کنند و بگویند نگران نباش خودمان درستش می‌کنیم. من البته به شدت نگران می‌شوم. چون باید بعدش بهشان توضیح بدهم که چرا دوست پسرم ریده بهشان و به دوست پسرم هم توضیح بدهم که به کسی چه ربطی دارد که او ریش دارد یا ندارد. چوب دو سر فلان. بعله

چهارم. این‌ها را دارم سر کلاس می‌نویسم. یک کلاسی است که نمره و اینها ندارد برای من. فقط سر سیاه زمستان، آفتاب نزده باید شال و کلاه کنم و بیایم بنشینم سر کلاس که به قول استاد کانسپت ماجرا را یاد بگیرم. البته همین هم متاسفانه ازم برنمی‌آید

2012-01-16T00:46:00.000+03:30

مادر دلش نمی‌خواست من برگردم. دلش نمی‌خواست آخرین امیدش به برگشتن ناامید شود. خیلی دیر فهمیدم که من مسئول امیدهای آدم دیگری نیستم؛ حتی مادرم

میهمانی خداحافظی/ شیدا اعتماد

پی نوشت: من؟ من هنوز نفهمیدم

از خداحافظ که حرف می زنم از چه حرف می زنم

2012-01-11T23:10:00.003+03:30

رفاقتم با آدم‌ها دوره‌ای است. البته به نظرم برای همه همین‌جوری است. ولی مشکل من این است که رابطه‌ام با دوست‌های قدیمی‌ام کم نمی‌شود، معمولی قطع نمی‌شود. یک جور داغونی می‌شود. فراری می شوم ازشان. عصبانیم می‌کنند. فکر می‌کنم که من چه جور آدمی بودم که با اینها معاشرت می‌کردم. اصلا کاری به رفاقت‌های چندین و چند ساله‌ام ندارم که فکر کردن بهشان دیوانه‌ام می‌کند. اصلا شما بگو، همین دوستی‌های کوتاه‌مدتم که زود دمشان را هم چیده‌ام. اصلا شما بگو یک هفته. چه حرفی داشتم توی این یک هفته با این آدم بزنم.. بعله. س.ر هستم. قبلا تخصصم در زمینه کش دادن دوستی‌های تخمی تا بی‌نهایت بود. در حال حاضر آدم‌ها را در یک چشم به هم زدن حذف می‌کنم. لابد نتیجه این است که آدم‌هایی بودند که فکر می‌کردم اگر نباشند می‌میرم. نیستند و من هم سر و مر و گنده هستم. حالا به همین راحتی یا ناراحتی

We could have had it all

2012-01-10T07:16:00.000+03:30

به قدری له و لورده بودم که برداشتم ایمیل زدم که حالم خیلی خوب است و خیلی خوشحالم. جواب گرفتم که به‌به که خوشحالی. آمدم بنویسم که شما چرا؟ لابه‌لای سطور را بخوانید لطفا. ننوشتم که . عوضش ایمیل را ستاره دار کردم برای آن روزی که قرار است بنشینم و سر فرصت توضیح بدهم که چقدر خراب بودم تمام آن شب‌هایی که خلاصه شدند توی یک ایمیل دو خطی که خوبم. جای شما خالی

2012-01-01T02:30:00.000+03:30

یک. دلم می‌خواهد حال و هوای عید داشتم. تند و تند می‌رفتم کارهایم را می‌کردم. هیجان داشتم. خانه تمیز بود و بوی خوب می‌داد. نیست متاسفانه. از همین روز اول بوی سیگار گرفته و بوی شیرین و غلیظ یک جور عود مزخرف

دو. دیشب با مامان و بابای دوست پسرم رفتیم مهمانی. انگار که رفته باشم یکی از همین دوره‌های مامان و بابا که هیچ وقت دوست نداشتم. فرقش این بود که این آدم‌ها عموها و خاله‌هایم نبودند. خانوم‌ها لب‌هایشان آنجلینا جولی‌ای‌تر بود و پاشنه‌ی کفش‌های پوست پلنگی‌شان بلندتر. آقایان هم مست‌تر و جلف‌تر. تحملش سخت بود. مجبور بودیم تا خرتناقمان مست کنیم که وقت بگذرد. آخرهای مهمانی که مستی از سرم پریده بود و حضار عربی رقصیده بودند و باله رقصیده بودند و ترکی رقصیده بودند و جک‌های بی‌مزه تعریف کرده بودند، گیر دادند که جوان‌ها بیایند برقصند. مامان و باباها می‌آمدند بچه‌هایشان را از گوشه‌های تاریک سالن می‌کشیدند وسط که برقصند. دلم برای بابا تنگ شد که وسط مهمانی مست و خوشحال بیاید با بدبختی من را پیدا کند که چرا نشستی، چرا نمی‌رقصی. دل آدم برای چه چیزها که تنگ نمی‌شود

سه. به دوست‌پسرم گفتم که وقتی خیلی خیلی مستی من را دوست نداری. گفت که اشتباه می‌کنی. گفتم که وقتی خیلی خیلی مستم هیچ‌کس را دوست ندارم. جوابی نداد. قبول دارم که مکالمه‌ی قشنگی نبود

چهار. باران می‌بارد عین چی. اصلا عین این فیلم‌های رمانتیک نیست که یک برف نمه نمه‌ای بیاد و مردم خوشگل باشند و اتفاق‌های خوب بیافتد. مردم خیسند و عجله دارند و بعید می‌دانم کسی منتظر معجزه‌ای چیزی باشد

پنج. توی مهمانی دیشب، موقع خداحافظی همه برای هم شب خوشی را آرزو می‌کردند. من نمی‌فهمیدم که ساعت چهار صبح چه شب خوشی خب. بعد فهمیدم که دارند می‌گویند سال خوشی. انقدر از ذهنم دور بود ماجرای سال نو

شش. آرزویم برای سال دوهزار و دوازده این است که لاغرتر، خوشگل‌تر و قدبلندتر باشم

The Winchester Redemption

2011-12-29T19:06:00.000+03:30

لباس‌ها توی کمد و ظرف‌ها توی کابینت و یک عالم وسایل دیگر در اقصی نقاط خانه منتظرند که بسته‌بندی شوند برای اسباب‌کشی. من البته هیچ نظری ندارم که چطوری. تمام دوست‌هایی که قرار بود بیایند کمک تصمیم گرفته‌اند که تا ساعت چهار بعدازظهر بخوابند لابد. خودم هم همچین قصدی داشتم البته. صبح کله سحر مامان تلفن کرد. اولش فکر کردم که تاریخ را اشتباه گرفته‌ام و ماشین اسباب‌کشی است. بعد دیدم مامانم است در حال گریه. طبعا فکر کردم کسی مرده. کسی نمرده بود. چهل و پنج دقیقه حرف‌های مامان را گوش کردم و جاهای مناسب ای وای و الهی بمیرم و خاک بر سرم گفتم. مامان یکهو پرسید که وسایلت رو جمع کردی؟ گفتم نه. عصبانی شد. چهل و پنج دقیقه بعدی راجع به بی‌خیالی من و عواقبش حرف زدیم و من جاهای مناسب اوهوم اوهوم گفتم. کارتن هم شکر خدا پیدا نمی‌شود. بزرگترین دغدغه دنیا گویا شده ری‌سایکل کردن کارتن‌ها. نشسته‌ام کف اتاق زل زده‌ام به خیل عظیم خرت و پرت‌هایی که نمی‌دانم چطوری به این حجم رسیده‌اند. هم‌خانه‌ایم که از فردا گوش شیطان کر می شود هم‌خانه‌ای سابق آمد و گفت صدای موزیکت را کم کن. دلم می‌خواست جواب بدهم برو بمیر. نگفتم البته. شاید فردا گفتم ،موقع رفتن. یا شاید لبخند زدم و گفتم امیدوارم دیگر هیچ وقت هم‌دیگر را نبینیم. به احتمال زیاد نمی‌گویم البته. یک روز می‌آیم از این هم‌خانه‌ای می‌نویسم. از عذابی که این مدت به من داد. شاید هم ننوشتم محض اینکه فراموشش کنم. فردا می‌روم خانه خودم. شده بزرگترین آرزویم. بزرگترین آرزوی شما چیست؟ اینکه بروم یک جایی که ریخت این آدم‌ها را نبینم و حرف‌هایشان را نشنوم . بروم توی خانه خودم. دراز بکشم روی تختم، کتاب‌هایی که مامان برایم فرستاده بخوانم. اگر فردا شود. اگر این وسایلم جمع شود

A sister by blood, A friend by choice

2011-12-28T02:06:00.000+03:30

تولد شیوا یک ماه دیگه است. گفتند که اگه که می‌خوای کادوت به موقع دستش برسه الان بخر و بفرست. دست آخر رفتیم یک کارت تبریک هم بخریم. کارت‌تبریک‌ها همه پر حرف‌های حکیمانه‌ی عاشقانه‌ی غمگین. ما هم که مستقیم نرفتیم سر قسمت خواهر. از بخش مادر و پدر و مادربزرگ و خواهرزاده شروع کردیم. اشک‌ها قلپ قلپ. دیگه به خواهر که رسیده بودیم من رسما ضجه می‌زدم. مهشید خشن اومد که احمق خودت انتخاب کردی که بیای اینجا. کسی مجبورت نکرد که. جواب دادم که بعله کسی مجبورم نکرد ولی کسی‌ام نگفت که یکهو ناغافل تولد خواهرت می‌شه و تو نیستی، نیستی که داشتم دنبال یه پایان کوبنده می‌گشتم برای جمله‌ام که مهشید گفت خفه شو ادامه نده. بعد هم‌دیگه رو بغل کردیم و زار زدیم. بغل کارت تبریک‌ها. مردم‌هم ور دلمون مری کریسمس مری کریسمس گویان

از حال ما اگر می‌پرسید

2011-12-26T16:55:00.001+03:30

لوله ترکید و خانه را آب برداشت و موش سیم‌های زیر تخت را جوید و هوا منفی هزار درجه شد و زن زایید و مهمان عزیزی برسید

در مجموع ملالی نیست جز دوری شما

4am knows all my secrets

2011-12-23T11:29:00.002+03:30

ساعت سه ونیم صبح است. خوابم نمی‌آید. حتی به خوابیدن فکر هم نمی‌کنم. مامان آن‌لاین بود. یکساعت حرف زدیم. مامان نپرسید که چرا بیداری. نخوابیدن من برای مامان عادی است. کاش برای من هم بود. مامان باید می‌رفت بانک. من حوصله سر رفته. بیدار. خودم را با فیسبوک خفه کردم. دوستم یک پروژه‌ای داشت که یک کلمه نشانمان می‌داد، باید یک شکلی می‌کشیدیم. یکیشان فیسبوک بود. من یک مستطیل سیاه کشیدم با نقطه‌های سفید. یعنی شب پر ستاره مثلا. شب‌ها که خوابم نمی‌برد عین بختک می‌افتم روی فیسبوک. سیصد و شصت البته بهتر بود. مثل فیسبوک از لوس‌بازی‌های پرایوسی و فلان رنج نمی‌برد. باری به هر جهت فیسبوک هم امشب حرفی برای گفتن ندارد. همیشه اینجوری نیست. منظورم هم فیسبوک است هم خودم. یک وقت‌های فیسبوک سرگرم کننده‌تر است. یک وقت‌هایی هم خودم شب‌ها راحت می‌خوابم. مثلا بعضی شب‌ها کنار دوست پسرم. دلیلش این است که قبل از خواب از هم سوال‌های کاربردی می‌پرسیم. کاربردی حالا شاید خیلی قشنگ نباشد ولی صفت بهتری برای اینجور حرف‌ها پیدا نکردم. منظورم این سوال‌هاست که جواب‌های کوتاه قطعی دارند. ساعت چند کوک کنم؟ می‌شود درجه هیتر را زیاد کنی؟ با جوراب می‌خوابی؟ اینجور سوال‌ها من را می‌کشاند روی زمین. روبریم می‌کند با واقعیت. زندگی روزمره. آدم در زندگی روزمره باید بخوابد. پس می‌خوابم. شب‌های دیگر مثل امشب ولی توهم برم می‌دارد که شب تمام نمی‌شود. مثلا الان یک ساعت است که ساعت سه و چهل ونه دقیقه است. خواب مال از ما بهترون است. من باید انگشت‌هایم را بپیچانم بهم از خودم بپرسم که مگر صبح‌های قبل چه گلی به سر خودت زدی که انقدر منتظری صبح شود؟ از این سوال‌‌هاست که حواب کوتاه و قطعی ندارد. کمکی به خوابیدن نمی‌کند. خوابت نمی ‌برد؟ نه نه نه اه

2011-12-19T02:34:00.002+03:30

روز قیامت که می‌گن یه چیزی باید باشه مثل تایم لاین فیسبوک. گذشته تلخت رو بپاشه تو صورتت ناغافل، ریز به ریز. با ذکر تموم جزییات

There were certain teachers who would hurt the children any way they could

2011-12-18T04:20:00.001+03:30

سال‌های خیلی دور، ما امتحان فیزیک دو داشتیم. یعنی امتحانمان را داده بودیم. برای من فیزیک علی‌الخصوص فیزیک دو، یعنی تمام چیزهایی که برایم جالب نیست، نمی‌فهمم و نمی‌خواهم بفهمم. یادم نیست از کجا شایعه شده‌بود که قرار است استاد غروب نمره‌ها را اعلام کند. گوش تا گوش نشسته بودیم بیخ دیوارهای دانشکده فیزیک و منتظر بودیم. یکجور بدبختی موج می‌زد تو هوا. از فکر اینکه مجبور باشم یکبار دیگر با پروسه‌ی کوفتی فیزیک دو مواجه بشوم قلبم داشت می‌ترکید. موزاییک‌های کف سالن بین من و در اتاق استاد با محاسبه‌ی چشمی سی و هشت تا بود. یک وقت‌هایی خودم را مجبور می‌کنم که فکر کنم به اون سی و هشت‌تا موزاییک که سر فرصت با دست و پای لرزان رفتم تا دم در اتاق استاد که نمره‌ام را ببینم که یادم بیافتد بعله روزهای سخت می‌گذرد. می‌ماند یک جایی وسط سال‌های دور

2011-12-15T18:06:00.002+03:30

یه بابانوئل دیدیم، سوار موتور. خواستم بگم اوا مثل فیلمای ام بی سی. اون مرد موطلاییه که یه تنه دهن همه رو سرویس می‌کرد. اسمش طبق معمول یادم نمی‌آد حالا. نگفتم که. دوستام ام بی سی نمی‌بینن. یعنی نمی‌دیدن. اگرم می‌دیدن از این فیلما نمی‌دیدن. این جور فیلما رو ساعت دو یعدازظهر نشون می‌داد. هیچکی ساعت دو بعد از ظهر نمیاد خونه. همه یا از صبح خونه‌ان و ساعت دو دارن چرت می‌زنن یا بیرونن و دیرتر میان. ولی من خیلی می‌شد که ساعت دو بیام خونه. بعد همینجوری با کفش و لباس می‌افتادم رو کاناپه. تلویزیون روشن می‌کردم. این آقا موطلاییه لباس بابانوئلی می پوشید. با یه هفت‌تیر پر شالش. پلیس دنبالش. آدم بدا دنبالش. پلیسا رو که قال می‌ذاشت من مقنعمه‌ام رو می‌کندم، پرت می‌کردم رو مبل. هر آدم بدی رو که می‌کشت من یه دگمه مانتوم رو باز می‌کردم. آخر فیلم که دختر خوشگله ماچش می کرد ؛ جفتشون خسته، زخمی، داغون ولی همچین پیروز؛ من دیگه شلوارمم عوض کرده بودم. یه موقع اون آقای موطلایی با لباس بابانوئلیش، سوار موتور دزدیش بهترین دوستم بود. اگه نبود، لابد من هنوز دراز کشیده بودم رو کاناپه. زل زده بودم به سقف. با لباس کامل. فکر می‌کردم پس این دو هزار و دوازده که می‌گن دنیا تموم می‌شه کی می‌رسه؟

آهای آهای یکی بیاد

2011-11-27T21:19:00.001+03:30

من به خاطره زنده‌ام. این را امروز فهمیدم. از لحظه، از حال، نوشتن و حرف زدنم نمی‌آید. شش ماه دیگر لابد می‌آیم و می‌نویسم که بله یکی از دغدغه‌های آن روزهایم این بود که مبادا عکسم را از روی دیوارش برداشته باشد. تا می‌رفتم توی اتاق نگاهم هول هولکی می‌رفت روی دیوار بین آن همه عکس پی عکس خودم و تا ببینم که بله هنوز هست قلبم هزاربار می‌ایستاد. بله اینها را الان نمی‌گویم که می‌گذارم شش ماه دیگر که شد خاطره، می نویسمشان. الان باید از سال گذشته همین موقع‌ها بگویم. شش و هفت بعدازظهر که می‌شد معمولا چهارراه ولی عصر بودم باید قل می‌خوردم میدان فردوسی. می‌ایستادم دم عابر بانک کنار برج شاهنامه که کارش تمام شود بیاید. به غایت عصبی و غمگین. موزیک هم لابد گوش می‌کردم. یادم نمی‌آید که چی. لابد آنکه فلان. آنکه فامیلش سخت است. تا حالا هزاربار آمده‌ام بگویم من خیلی آنکه فلان دوست دارم ولی چون فامیلش را بلد نبودم نگفته‌ام. اصلا مانده بیخ گلویم. اصلا یک روزی بود که بیستم خرداد بود اتفاقا. روز خیلی بدی بود. خیلی. اصلا عین فیلم جلو چشمم هست آن روز. داشتم آنکه گوش می‌کردم. فکر کردم بعدا اگه خواستم از این روز بنویسم فامیل آنکه را بلد نیستم. بگذریم حالا. از برج می‌آمد بیرون. خسته. خاکی. حتی یادم نمی‌آید راجع به چی حرف می‌زدیم. اصلا چه حرفی داشتیم بزنیم آن موقع‌ها. تهش من گریه می‌کردم. بی برو وبرگرد. بعضی‌ وقت‌ها از همان اولش گریه می‌کردم. بعد درب و داغان می‌رفتیم گیشا که من بروم خانه. یک دوره تلخی بود که من گیشا زندگی می‌کردم. توی آن سربالایی‌های نفس‌گیر من طبعا نفسم می‌گرفت. می‌ایستادیم که نفس من بیاید سرجایش و بعد همدیگر را می‌بوسیدیم. توی کوچه قاضی اسداللهی. چون من عقده بوسیدن دوست پسرم توی خیابان را دارم. اصلا برای همین آمدم خارج که دوست پسرم را توی خیابان ببوسم. بدون ترس از صدا و نور ماشین‌ها. بعد من می‌رفتم خانه. صبح با صبا به اینکه مردم موقع بالا رفتن از سربالایی کونشان را می‌دهند عقب می‌خندیدیم. صبا می‌رفت سرکلاس و من می‌رفتم دانشگاه که یک امضای کوفتی دیگر بگیرم. عصر هم سرم را بیاندازم پایین بروم میدان فردوسی. دوباره شبی از نو، شبی از نو

2011-11-21T16:00:00.001+03:30

هر وقت که با کسی رابطه‌ام تموم شده، اصلا جدای اینکه اون تموم کرده یا من، شبش رو با گریه و زاری گذروندم یا حالم خوب بوده، اصلا جدای همه این حاشیه‌ها صبح که می‌شه یه حس غیر قابل مقاومتی دارم که به طرف اس ام اس بزنم بگم که صبحت به خیر عزیزم با آنکه گفته بودی دیشب خدانگهدار. یه همچنین درک مزخرفی از طنز دارم

2011-11-16T20:13:00.003+03:30

هزار سال پیش داشتیم فیلم سویینی تاد می‌دیدیم. بعد کار به جاهای باریک کشید . بعد ما آدم‌های گشادی بودیم که اگر یکبار می‌رفتیم توی اتاق خواب تا فردا صبح همان‌جا می‌ماندیم. خب کی حوصله‌اش را داشت از روی تخت بلند شود دمپایی‌هایش را بپوشد از راهرو رد شود برود توی هال؛ کنترل را از روی میز بردارد و تلویزیون را خاموش کند. فیلم تمام شد. ساند ترک آخر فیلم تا ساعت چهار صبح همینجوری پخش شد.

پی نوشت: یادم دادن تو یوتیوب بدون پلی لیست درست کردن یه آهنگی رو هی گوش بدم. یعنی هی تکرار کنه واسه خودش. دهن دور و بریام و خودم که هیچ دهن آقای دپم فکر کنم سرویس شد دیگه

2011-11-04T18:45:00.000+03:30

دوست داشتم یا دارم که حرف بزنم. حرف خاصی ندارم که بزنم. یک وقت‌هایی فکر می‌کنم که بد نیست بیایم از برنامه‌ریزی غیر خطی و آنالیز تصمیم‌گیری حرف بزنم. چون تنها چیزهای باخودی هستند که توی ذهنم وول می‌خورند. این روزها یک عادت بدی پیدا کرده‌ام. آب را می‌ریزم توی کتری برقی. دگمه‌اش را یادم می‌رود بزنم. ده دقیقه بعد می‌آیم و آب سرد را می‌ریزم روی قهوه‌ام و می‌خورم. وسط‌هایش می‌فهمم که دارم یک چیز بده مزه یخ زده خوب حل نشده می‌خورم. امروز صالح گفت چهارتا بچه دارد و زندگی با خانواده توی یک کشور غریب سخت است. یک ساعت‌هایی از روز است که هیچ‌کس اعصاب ندارد. هوا هم اعصاب ندارد

پی نوشت: پشت یکی از ‌برگه‌های تمرینم نوشته بودم. مال یک ماه ونیم پیش است احتمالا

پی پی نوشت: اینجوری نیست که دائمی باشد. همیشه باشد. یکهویی است لامصب. امروز بعد از صد و بیست سال اولین بار بود که ساعت ده و نیم صبح خانه بودم و تنها بودم و بیدار بودم و کار خاصی نداشتم. قهوه ترک درست کردم برای خودم. وسطش فکر کردم مامان. مامان کجایی؟ چرا خب؟ چرا آدم باید با خودش اینکارها را بکند؟ انقدر نشستم و زل زدم به عکس مامان و لیدا و شیوا و آهنگ کوپ آیلند گوش کردم که نفسم برگشت. برگشت؟برگشت؟

My heart is so jet lagged

2011-10-26T18:40:00.000+03:30

یه بسته از ایران اومد. سورپریزی. برا تولدم. من دیشب تا ساعت چهار صبح داشتم امتحان تیک هومی می‌نوشتم. خواب بودم که در زدن. من و آقای پستچی هم دیگه رو نگاه کردیم. دریغ از یک کلمه انگلیسی که یادم بیاد. تو بسته کادو بود یه عالمه. نامه بود. قهوه جوش برا قهوه ترک بود. جینگول و پینگول بود. حتی از این نسکافه سه تایی که من دوست داشتم و اینجا پیدا نمی‌کنمم بود یعنی دقت به جزییات در این حد

من؟ من گریه کردم خیلی. خیلی

2011-10-15T16:45:00.002+03:30

...

2011-08-30T06:25:00.000+04:30

بله. هرکسی به نوعی. من هم همه دلخوشیم هری پاتر بود. هری پاتر که می رفت هاگوارتز، سالی یکبار هم نمی‌رفت خانه. نه که هری پاتر علاقه‌ای به عمو ورنون و اهل و عیالش داشته باشد، نه، ولی رون و هرمیون چی؟ هرمیون تابستان‌ها هم وسط کار ننه و بابا را ول می‌کرد می‌آمد بارو پیش رون و هری. اصلا از این کارهای که من کردم؛ می کردند؟ توی هواپیما که نشستم همینجوری خودم را دلداری دادم. بعله سارا خانوم، بزرگترین ٱرزویت این بود که بروی هاگوارتز. لابد روی سکوی نه و سه چهارم هم خودزنی می‌کردی. یه جوری زار می‌زدی که همه فکر کنند دارند با زور می‌فرستندت. نه از این اداها در می‌آوردی؟ خون به جیگر همه می‌کردی؟ نه من اصلا نمی‌رم؟ نه من اصلا نمی‌خوام؟ آقای دامبلدور یک چیزی می‌دانست که ٱن نامه کوفتی هیچ‌وقت برای من نیامد

امضا: پتونیای مخفی درون

2011-07-02T23:46:00.003+04:30

پشه هه فتیش پا داشته، تک تک انگشتا، روی پا، قوزک (غوزک) پا بعد یه لیس چرخشی ملایم از فرو روفتگی پشت مچ پا به سمت ساق پا، ساق پا زیگزاگی

به خدا

2011-06-22T23:14:00.001+04:30

چوب خط اول
سال هشتاد و پنج می‌رفتم سر کار. نزدیک میدان آرژانتین. از این جاهای درست و حسابی بود. البته الان نه اسمش یادم هست نه رسمش ولی صد جور تست و مصاحبه گرفته بودند تا گفته بودند که بیا سر کار . بعله فکر می کردم شاخ غول شکسته ام که اینجا استخدام شده‌ام. محیط کار جدی بود، خشک بود، دلگیر بود. به همدیگر می‌گفتیم آقای مهندس، خانوم مهندس. اینترنت نداشتیم، اینترانت داشتیم و هزار جور سوسول بازی ریز و درشت دیگر. هدف نهایی این بود که عین خر کار کنیم. کار می‌کردیم البته. من هفته دومم بود که آنجا بودم.آخر وقت بود. بقیه رفته بودند خانه. من داشتم نمودار رنگارنگ درست می‌کردم برای جلسه فردا. هزار جور برنامه داشتم برای ٱینده. پیشرفت کنم،رئیس بخش بشوم، رئیس شرکت بشوم، رئیس جمهور بشوم. رفتم نمودارم را نشان ٱقای رئیس بدهم. ٱقای رئیس جدی و بداخلاق بود. دستش را گذاشت روی دستم که ٱفرین خیلی کار می‌کنی. ترسیدم، بین ما از این جور صمیمیت‌ها معمول نبود. دستش را که برداشت، دستم از ترس رفت طرف گردنم. یک عادت قدیمی مسخره است؛ هر وقت دیدید من دارم گردنم را لمس می‌کنم یعنی هول کرده‌ام نکند دارم بزنید. آقای رئیس بلند شد ایستاد ، نمودار را گرفت بالا نگاه کرد و یک ایراد گرفت. بعد آمد طرف من، دستش را گذاشت روی دستم که روی گردنم بود بعد یواش کشیدش پایین روی سینه‌ام. این دفعه شک نکردم که از این جور صمیمیت‌ها معمول است یا نه. دویدم بیرون. نرفتم طرف ٱسانسور. از پله‌ها رفتم. قلبم تالاپ تلوپ. شش طبقه. ٱقای نگهبان پشت سرم داد زد که خانوم انگشت نزدید. همینجوری دویدم. بیرون میدان آرژانتین منتظر بود. آشنا بود، یک نمه شلوغ بود. رفتم توی همان کوچه که سرش منتظر اتوبوس می‌ایستادم. نشستم روی زمین، پاهایم را بغل کردم؛ قلپ قلپ اشک ریختم و فکر کردم حالا فردا چکار کنم؟

2011-06-21T15:30:00.002+04:30

میدان آرژانتین مهم است، برای من یکی که مهم است. همه اتفاق های مهم زندگیم یکجوری آخرش ختم شده به میدان آرژانتین. شما بیا بگو از کجاها خاطره داری؟ من برایت چوب خط بزنم از تمام بارهایی که یک کوچه پس کوچه ای دور وبر میدان آرژانتین نشسته ام کف زمین، پاهایم را بغل کرده ام و های های گریه کرده ام
لعت به همه چی، از آن روزهاست

دم را دریاب

2011-06-10T12:31:00.000+04:30

او اعتقاد داشت چیزهای خوب، چیزهای شاد، چیزهای راحت و بی‌دغدغه زندگی را دوباره به دست خواهد آورد. اشتباهاتی کرده بود، ولی می‌توانست ازشان چشم‌پوشی کند. زمانی یک ابله بود، ولی می‌شد بخشیدش. زمان‌های تلف شده- باید فراموش می‌شدند. اوضاع زیادی پیچیده بود، ولی می‌شد دوباره به چیزهای ساده تقلیلش داد. بازیابی امکان‌پذیر بود. اول باید از شهر می‌زد بیرون
-------------
و این بارها و بارها با هرکس که دیده‌ای برایت اتفاق افتاده. بایستی ترجمه می‌کردی و ترجمه می‌کردی. توضیح می‌دادی و توضیح‌ می‌دادی. پس و پیش می‌کردی، و خود این عذابی جهنمی بود که نفهمی و نفهمانی، که نتوانی عاقل و دیوانه را، زیرک و ابله را، پیر و جوان، یا مریض و سالم را از هم تشخیص دهی. پدرها دیگر پدر نبودند و پسرها دیگر پسر نبودند. روزها با خودت حرف می‌زدی و شب‌ها با خودت بحث می‌کردی. توی شهری مثل نیویورک چه کس دیگری حاضر می‌شد پای حرف‌هایت بنشیند؟
------------
ویلهم فکر کرد مردی که با قتل‌عام میلیون‌ها جوجه‌ی کوچک به ثروت رسیده، باید هم اینطوری عمل کند. اگر زندگی پس از مرگی در کار بود، او بایستی به خاطر کشتار آن همه حیوان جواب پس می‌داد. اگر همه ٱن‌ها منتظرش بودند چه؟ ولی اگر زندگی پس از مرگی در کار بود، همه باید جواب پس می‌دادند. ولی اگر زندگی پس از مرگی در کار بود، پس جوجه‌ها هم وضعشان روبه‌راه بود
خوب! چه ایده‌های ابلهانه‌ای در آن صبح به سراغش می‌آمد. ای بابا
------------
سال بلو/ ترجمه بابک تبرایی
پی نوشت: خود ویلهم پنداری

گزارشی از یک عروسی

2011-06-09T09:40:00.000+04:30

عروس رفیق بچگی من است یا شاید دشمن بچگی من. رفاقتمان در حدی بود که وقتی من امتحان ورودی تیزهوشان داده بودم، با من شرط بسته بود که امکان ندارد قبول شوم. البته خاطره خوبی از هم عروس دارم. اول تابستان بود، دراز کشیده بودیم توی علف‌ها، علف‌ها بلند بودند، گرم بودند. یک آقایی که پنج، شش سال پیش فوت شد ولی آن موقع زنده بود و سرحال، داشت برایمان حرف می‌زد. رابطه من و عروس در آن لحظه خاص خوب بود. آرامش مطلق بود، خوشحالی مطلق بود. اصلا شاید به خاطر همین خاطره است که با اینکه رابطه من و عروس سال‌های بعدش قطع شد، عروس یک گوشه ذهنم ماند. مامان عروس محجبه بود، سفت و سخت. از ما خوشش نمی‌آمد، رابطه خانوادگی‌مان کم کم قطع شد، شد سالی یک بار عید دیدنی. پارسال دعوتمان کردند عروسی. نگو عروسی نبوده، عقد بوده. ما فکر کردیم عروسی است. اینکه عروس لباس عروسی هم پوشیده بود بر این اشتباهمان دامن زد. مامان رفته بود مسافرت، من و بابا رفتیم. من فکر کردم زن و مرد جدا هستند. حوصله نداشتم، خواهرهایم دعوت نبودند، من بودم به خاطر رفاقت با عروس. لحظه آخر دیدم خط جوراب شلواریم معلوم است. فکر کردم ولش کن بابا، این فکر را یک ربع پیش هم کرده بودم. موهایم را که سشوار می‌کشیدم وسط کار حوصله‌ام سر رفته بود و گفته بودم ولش کن بابا. زنانه و مردانه جدا نبود. یک سری حوری و جوان رعنا داشتند وسط پایکوبی می‌کردند. من نشستم یک جایی توی تاریکی. شوهر دخترعمویم از بغلیش برایم عرق سگی ریخت توی لیوان شربت پرتغال. گفت تند تند بخور که کسی نفهمد.مزه عق می‌داد. کلیه‌های من همیشه خوب کار می‌کنند. باد هم می‌زد توی پهلوهایم؛ دستشویی ٱن ور دنیا بود. از کنار عروس وداماد و جوانک‌های خندان گذشتم. مستراح دوتا سنگ بزرگ بود، وسطش یک مغاک عظیم. بلند شدن از رویش سخت‌ترین کار دنیا بود. فکر کردم می‌افتم توی گودال. بله دروازه جهنم. مامان نبود یادم بدهد باید چکار کرد. عروس را ببوسم، نبوسم. تبریک خشک؟ کادو را بدهیم به عروس؟ مادر عروس؟ طرف سشوار کشیده موهایم وز کرده بود، طرف دیگر خوابید بود روی گوشم. زل زدم به استخوان ترقوه عروس، چون یاد دوستم افتادم که خواهرش درد مزمن ترقوه داشت. عروس هم لابد زل زد به موهای من. یا عروس‌ها زل نمی‌زنند، لبخندهای شیرین می‌زنند. بابا را موقع رفتن گم کردم، کل باغ را با کفش‌های پاشنه بلند تلق تلوق کنان گشتم و بلاخره بابا را کنار ماشین پیدا کردم.هفته پیش دعوتمان کردند عروسی واقعی. تلفن کردم ٱرایشگاه، وقت گرفتم موهایم را سشوار بکشند.

2011-05-27T22:39:00.000+04:30

شما چه می‌دونی که همه دلخوشی ما شده اینکه ساعت سه چهار بشه، همه بخوابن، سیگارم روشن کنم، پنجره رو باز کنم، هدفونم بذارم تو گوشم، آهنگای ابراهیم منصفی رو پیدا کنم، صداش رو تا آخر بلند کنم، برم وایسم رو تخت، خم شم از پنجره بیرون، یواش تو دلم ، یه جوری که هیچکی نشونه، داد بزنم خزون زرد ای سال نوبتی تمومه

یک زن بدبخت

2011-05-26T22:47:00.001+04:30

می‌خواستم به تو زنگ بزنم و برایت تعریف کنم چه اتفاقی افتاده است. چون تنها کسی هستی که می‌توانی با قریحه‌ای که در طنز داری، سویه‌ای طنزآمیز این ماجرا را درک کنی. این داستان دقیقا از آن نوع داستان‌هایی است که می‌پسندی و مطمئنم که اگر این داستان را برایت تعریف می‌کردم، به طرز زیبایی غش غش می‌خندیدی و مثلا می‌گفتی: جدا یا واقعا و باز در همان حال می‌خندیدی
نشسته بودم و به تلفن خیره مانده بودم و می‌خواستم هرجور شده به تو زنگ بزنم، اما این کار مطلقا امکان‌پذیر نبود، چون دوست تو قبلش به من زنگ زده بود و گفته بود که تو پنج‌شنبه مرده ای

ریچارد براتیگان/ ترجمه حسین نوش‌آذر
پی‌نوشت: حالا گیریم که دقیقا ، که دقیقا نمرده‌ای

2011-05-22T00:19:00.000+04:30

باید می‌رفتم جایی، هر جایی. نه هرجایی، یک جایی که کسی نپرسد چه مرگت است. من بعضی وقت‌ها از جناب یونیورس می‌پرسم که آیا از این همه بدتر می‌شود؟ یونیورس فوری جواب می‌دهد که بله، می‌شود. حالم بد بود، دو شب بود نخوابیده بودم، هنگ اور بودم، سوال بعدیم از یونیورس این بود که آسمان چند ساعت به طور مداوم می‌تواند دور سر آدم بچرخد؟ یکی بود که خانه‌اش همین دور و برها بود. رفاقتی با هم نداشتیم. در را که باز کرد، طول کشید یادش بیاید من کی هستم. پرسیدم که می‌شود دوش بگیرم؟ می‌شد. خنده‌ام گرفت، یک کتابی بود، ایتالیایی بود، یادم نیست یک دختری بود ولی که خانه‌اش آب گرم نداشت، هر آشنایی که می‌دید، می‌رفت خانه شان دوش بگیرد. من فتیش دوش‌های غریبه را دارم. آدم‌ها جای آسمان و ریسمان به هم بافتن باید حمامشان را به هم نشان بدهند، شامپوها و نرم‌کننده‌ها و شیر آب‌ها خودشان همه حرف‌ها را می‌زنند. برایم حوله تمیز گذاشته بود. نمی‌خواستم لباس‌های کثیفم را بپوشم، نمی‌خواستم همان آدم قبلی بشوم. خودش دراز کشیده بود روی کاناپه، کتاب می‌خواند. دراز کشیدم روی زمین. موهایم پخش شد روی سرامیک سرد. فرش تنم را قلقلک می‌داد. پرسید که دیوانه شدم یا چی؟ یا چی. چای زنجبیلی می‌خواهی؟ نه یک چیز قوی‌تر لطفا. لازم نیست همینجوری هم توی این عالم نیستی. لازمش دارم که برگردم توی همین عالم. سرهایمان عمود بر هم بود. گفتم مثل عقربه‌های ساعت. من ساعت شمارم چون کوچکترم تو دقیقه‌شماری. هر یک دقیقه شش درجه حرکت کن. سیصد و شصت درجه که چرخیدی بند و بساطم را جمع می‌کنم. گفت اینجا زمان ایستاده راحت باش
جناب یونیورس رحم کن لطفا

2011-05-14T21:05:00.000+04:30

بچه دوست شیوا مرد. تصادف کردند، رفتند بیمارستان، بیمارستان گفت بچه خوب است بروید خانه‌تان، بچه خوب نبود، بچه خون‌ریزی داخلی کرده بود. بچه مرد. اینها را شیوا به من گفت، پشت تلفن، زار زار گریه‌کنان. من نمی‌فهمیدم که چی دارد می‌گوید، داد زدم سرش که درست حرف بزن.خیلی ترسیده بودم، خیلی عصبی بودم. الان که فکرش را می‌کنم به نظرم طبیعی است که وقتی خواهرم زنگ می‌زند و گریه‌کنان از مرگ کسی حرف می‌زند و من نمی‌فهمم که چه می‌گوید انقدر بترسم. بعد تلفن را قطع کردم و رفتم جلوی آینه و هی به خودم گفتم که نترس کسی چیزیش نشده. بعد فکر کردم احمق هوتن مرد. هوتن پسر پریناز. پریناز میوه‌ها را خرد می‌کرد کنار هم، هویج هم خرد می‌کرد، یک عالم رنگ. هوتن به خودش می‌گفت هوشتی، می‌آمد سمت میوه‌ها. هویج می‌دید یاد توپ نارنجی‌اش می‌افتاد. خاله توپ بازی؟ هوشتی مرد. طفلک پریناز. هر پنج دقیقه یکبار تلفن زدم به شیوا و پرسیدم چی شد؟ شیوا عصبانی شد و پرسید که دقیقا انتظار دارم چه اتفاقی بیافتد؟ تلفن را قطع کردم زار زدم. هی فکر کردم طفلک هوتن، طفلک پریناز، طفلک حسین. هی هوتن با ماشینش توی خانه غان و غون کرد، هی هوتن لپ تاپ اسباب بازی‌اش را آورد نشست ور دل من، هی رنگ‌ها را به من یاد داد. هی پریناز گفت مامان قربونت برم، هی هوتن پرید نشست توی بغل حسین. هی پریناز هوشتی را بغل کرد. هی خانه پریناز اینها پر از آدم‌های سیاه پوش شد. هی یکی آمد در اتاق هوتن را بست. هی یکی آمد ماشین‌های هوتن را از جلو چشم جمع کرد. هی من زار زدم

2011-05-12T21:12:00.000+04:30

یک وقت‌هایی از سرکار می‌آمد پیش من. می‌رفت اولش دوش بگیرد. من هم می‌نشستم توی هال پایان‌نامه می‌نوشتم. بعد در حمام را باز می‌گذاشت و هوار هوار کنان روزش را تعریف می‌کرد، من هم از همان جا توی هال اوهوم اوهوم می‌کردم. بعد خانه بوی حمام و شامپو می‌گرفت

بعله آدم دلش برای چه چیزها که تنگ نمی‌شود

2011-05-02T15:32:00.000+04:30

من هیچ وقت تنها نیستم، در هیچ شرایطی. هرجا که باشم، جو –به فتح ج - می‌آید من را پیدا می‌کند و می‌گیرد. من در مقابل جو ضعف دارم، هرجا جو ببینم دست و پا و دلم می‌لرزد. از کف پایم مور مور می‌شود تا فرق سرم و بالعکس. خودم راول می کنم تو بغل جو. جو هم من را می‌گیرد. جو فرصت طلب است، یکجوری من را می‌گیرد که شراب سی ساله هم نمی‌گیرد. بعله جو یکی و دوتا هم که نیست. هزار جور است لامصب، هر دفعه آدم را یکجور می‌گیرد، هر جوی هم سورپرایزهای خودش را دارد، هیجان خودش را دارد. در نهایت اینکه جو یکجور دلگرمی است که هر دفعه خودت را ول کنی مطمئن باشی یک جوی حتما هست که از پشت محکم می گیردت.
به سلامتی جو

2011-04-19T11:14:00.004+04:30

یک جایی هست توی فیلم نور لت می گو، اتفاق بدی برایشان افتاده، از همان اتفاق ها که راه حل ندارد، ;که دنیا را خراب می کند روی سرآدم.آدم های توی فیلم غمگینند ولی خون سردند. دارند با ماشین می روند جایی، یکهو پسره می گوید لطفا ماشین را نگهدار. پیاده می شود خونسرد ، یکجوری که فکر می کنی دارد می رود کنار جاده بشاشد. ولی می رود وسط جاده داد می زند، از ته دل، نه که فحش بدهد، فقط داد می زند، از سر غصه، از ته دل، فقط داد

-------

خواستم بگویم همان غصه، همان داد

2011-04-17T18:51:00.003+04:30

شب يلداي دو سال پيش من علف كشيده بودم در حد مرگ، ولو بودم كف زمين. دوست پسرم داشت فيلم دو هزار و دوازده تماشا مي كرد و تفسيرهاي عجيب و غريب مي كرد. من حواسم به حرف هايش نبود، فيلم را نمي ديدم، هيچي نمي ديدم ، فقط دستم را بلند مي كردم پي تن دوست پسرم مي گشتم و پيدايش نمي كردم. هربار هزار سال طول مي كشيد تا دستم را بلند كنم و دنبال دوست پسرم بگردم و نشود و دستم برگردد سرجاي اولش و دوباره از نو شروع كند. يك حال خوب خوشحالي بود

آدم با پشتكاري بودم آن وقت ها

one step behind

2011-04-15T13:23:00.000+04:30

دنیا خیلی کوچک است. کاش نبود. کاش خیلی بزرگ بود. کاش این ضرب‌المثل کوه به کوه نمی‌رسه، آدم به آدم می‌رسه برعکس بود. کوه به کوه می‌رسید ولی آدم به آدم نمی‌رسید. من از پل استر خوشم می‌آید، خیلی. بیشتر به خاطر اینکه آدم‌های توی کتاب‌هایش سرشان را می‌اندازند پایین و می‌روند. یکهو بی خیال همه زندگیشان می‌شوند می‌روند توی جاده‌ها رانندگی می‌کنند، یک عالمه پیاده‌روی می‌کنند، کارگر پاک‌سازی می‌شوند. اصلا پشت‌سرشان را نگاه نمی‌کنند یا می‌کنند ولی برایشان آنقدرها هم مهم نیست. گور بابای آدم‌های پشت سر. من؟ من عوضش فقط پشت‌سرم را نگاه می‌کنم. چسبیده‌ام به آدم‌ها و رابطه‌های پوسیده. از این‌ها که روزی هزار بار باید بنویسی تمامش کن لطفا. تمامش می‌کنم؟ اصلا به تمام کردنشان فکر می‌کنم؟ نه خیر، عوضش می‌روم روی وال فیسبوکشان می‌نویسم میس یو، چیکارا می‌کنی؟ ببینیم همو. جراتش را ندارم جور دیگری رفتار کنم، مگر آدم می‌تواند با رفیق هزار ساله اش، رفیق قدیمی‌اش جور دیگری رفتار کند، حتی اگر الان حرفی جز خاطرات همان هزار سال پیش ندارد که با رفیقش بزند. اصلا حرفی ندارد با کسی بزند در هر صورت خوب است که دور و بر آدم شلوغ باشد، آدم با خودش می‌گوید ببین من یک عالم دوست و رفیق جان بر کف دارم دور و برم . دو روز دیگر می‌روم یک آدمی را ببینم که یک روزی آدم مهمی بود برایم. اصلا مهم برایم هم معنی بود با این آدم. الان؟ آیا دلم تنگ شده، آیا هیجان زده‌ام؟ نه خیر. آیا این آدم برود بمیرد؟ نمی‌دانم، فرقی به حال من نمی‌کند. آدم به خودش شک می‌کند. در حال حاضر شاید ده نفر هم توی دنیا نباشد که بود و نبودشان واقعا فرقی به حالم بکند. این هم تجربه نشان می‌دهد که ثابت نیست، ممکن است کم و زیاد شود. خواستم بگویم که به دلم تنگ شده‌ها، دوستت دارم‌ها حتی عاشقتم‌های من اعتماد نکنید، باورشان نکنید. ته ته دلم دارم به آدم های شجاع توی کتاب‌ها حسودی می‌کنم، ته ته دلم آرزو می‌کنم که همان موقع بروم، بروم و پشت‌سرم را هم نگاه نکنم

2011-04-07T12:50:00.000+04:30

شده بود که خوابش را ببینم. خواب‌هایم پر از بوس و بغل بود ولی ، بوس و بغل‌های تندو تند، نه از سر فرصت و لذت. انگار که توی خواب حواسم باشد که تا قبل از اینکه یادم بیافتد که نباید فکرم پیش این آدم باشد و خودم را به زور از خواب بپرانم، به حد کافی بوسیده باشمش. دیشب ولی توی خواب نشسته بودیم کنار هم، داشتیم می خندیدم. دلیلش یادم نیست، غش غش خنده اش یادم مانده فقط. بیدار که شدم منگ بودم. هنوز هم هستم. این همه محال بود

از عشق و شیاطین دیگر

2011-03-28T16:45:00.001+04:30

به آدم‌های جذاب و هیجان‌انگیز نباید نزدیک شد. نباید باهاشان صمیمی شد. نباید پای صحبتشان نشست. ممکن است آدم بفهمد که این آدم‌های جذاب و هیجان‌انگیز یک سری خصوصیات دیگری هم غیر از جذابیت و هیجان‌انگیزیشان دارند که آدم را وادار می‌کند سرش را بیاندازد پایین و تا می‌تواند ازشان دور شود. حداقلش من اینجوری فکر می‌کنم. البته تا چند وقت پیش از این فکرها نمی‌کردم، تابع "چشمم دید و دلم خواست " بودم. خیلی سال پیش یک آقای زن و بچه‌داری توی کوچه ما، دست یک دختر چهارده پانزده ساله را گرفت و به عنوان زن دوم آورد توی خانه. هر روز صبح بساط گیس و گیس‌کشی بود بین زن اول و زن دوم. غروب هم آقا می‌آمد و گیس جفتشان را می‌کشید. یعنی توی یک همچین جهنمی زندگی می‌کردند. یک روز زن دوم توی خیابان پرید جلوی مامان و گریه و التماس که بیا و با زن اول حرف بزن که کمتر من‌را بزند. زن دوم همسن و سال خواهر بزرگم بود و مامانم خیلی دلش می‌سوخت. پرسید که به زور مجبورت کردند که زن این شوی؟ دختر بهت زده نگاهمان کرد و گفت نه. خودم خواستم، چشمم دید و دلم خواست. من هم همینجوری بودم، مرتب چشمم می‌دید و دلم می‌خواست و کم خودم را عذاب نمی‌دادم و غصه نمی‌خوردم تا همین چند وقت پیش که چشمم کور شد به سلامتی
یک آقایی بود که من از همان روز اول دانشگاه عاشقش شدم. گوگولی ترین آدمی بود که تا به حال دیده بودم یا دیده‌ام حتی. یک جور شیرینی نازنینی داشت. راحت‌الحلقوم، پاستیل، شکلات کاراملی که بگذاری گوشه لپت آب شود. خیلی سعی کردم که بشود باهاش معاشرت کنم که نشد. سال آخر فهمیدم که از یکی دوست‌های من خوشش می‌آمده. حسودیم شد؟ ناراحت شدم؟ نه. یک همچین عشق خاصی بود. می‌گفتم خوشحال باشد باقی‌اش مهم نیست. بعد در تمام طول آن سال‌ها چشمم مرتب آدم های دیگر را می‌دید و دلم می‌خواست و از این رابطه خراب، خودم را پرت می‌کردم وسط آن رابطه وحشتناک. تنها چیز ثابت زندگیم عشقم به این آدم بود، می‌گفتم همه چیز عوض می‌شود این عشق عوض نمی‌شود

چند وقت پیش، در یک روز سرنوشت‌ساز، توی فیسبوک پیدایش کردم. از اینها بود که می شد والش را دید. من معمولا وال کسی که رفیقم نباشد را حتی اگر بشود دید، نگاه نمی‌کنم ولی این بار پای هزار سال عشق و عاشقی یک طرفه در میان بود. یک عکس از سفره هفت سین گذاشته بود و همه دوست هایش را تگ کرده بود و نوروز باستانی را بهشان تبریک گفته بود. بعد یک شو از هنگامه گذاشته بود و گفته بود که از قشنگترین آهنگ‌های روزگار. بعد استتوس گذاشته بود که ده درصد مردان دنیا عقل دارند بقیه زن دارند. بعد آمده در جواب یکی که برایش نوشته بود که فلانی پدرم را درآورده، گفته بود بابا بی خیال ترکه دیگه. باقی‌اش را دلم و اعصابم یاری نکرد که بخوانم. فکر می‌کنم یک بار دیگر هم پشت کامپیوتر اینجوری شکستم و آن وقتی بود که یک چشمم اشک، یک چشمم خون، هزار جور پلیتیک می‌زدم که با دوست پسرم آشتی کنم که دیدم توی فیسبوک عکس هوا کرده که یک خانوم هیجان انگیزی دارد غذا توی دهانش می‌گذارد و همدیگر را بغل کرده‌اند و خیلی خوشحال و خوشبخت‌اند. این ضربه هم برایم در همان حد بود

2011-03-25T21:54:00.000+04:30

آقا ما دلمون پکید

یا می پکه، همین روزا

2011-03-20T01:17:00.001+03:30

می دانید من آدم ترسوییم. نمی‌دانم دقیقا اسمش ترس است یا نه ولی کافی است سر من داد بزنید، نه که حالا دقیقا داد، کافی است صدایتان را بلند کنید، دو تا فحش چاشنی حرفتان کنید تا من یخ کنم، لال بشوم،حرفی نداشته باشم که بزنم، بی خیال بحث شوم بروم پی کارم. برای همین بلد نیستم که خوب از حق خودم دفاع کنم. منظورم این است که معمولا نمی‌توانم از چیزی که فکر می‌کنم درست است در مقابل یک عده که خوب بلدند دادو بیداد کنند و فحش بدهند دفاع کنم. امروز یکی نوشته بود که راه به راه فحش کاف دار ندهید، فحش جنسیتی ندهید. من باهاش موافق بودم، جوری که بیشتر از این نمی‌توانستم با چیزی موافق باشم. بعد یکی آمده بود کامنت گذاشته بود که این حرف چی چی شر محض است. من می‌رینم به شما و فرهنگتان و چقدر فلانید شما. بقیه که آمده بودند دفاع کنند از حرفشان، از نظرشان، باز ریده بود بهشان، یعنی گفته بود که می‌رینم بهتان. من هم می‌خواستم بروم از نظرم دفاع کنم، نشد که. طبق معمول ترسیدم، یعنی فکر کردم طرف می‌آید لابد جوابم را می‌دهد که من ریدم به شما و ننه‌تان. بعد من چه جوابی دارم بدهم، یعنی چه جوابی می‌شود داد اینجور وقت‌ها؟ من بلد نیستم اینجوری بحث کنم، استدلالهایم یادم می‌رود این حرفا را که می‌شنوم. لالمونی گرفتم آنجا، از فکرم نرفت ولی، بغض شد ماند ته گلویم، گفتم بیایم اینجا بنویسم که این بغض هی بزرگتر نشود

2011-03-15T18:16:00.001+03:30

سه چهار سال پیش، چهارشنبه سوری، من و دوست پسر سابقم تازه با هم دوست شده بودیم. این تازه که می‌گویم یعنی سه، چهار ماه و الان که فکرش را می‌کنم خیلی هم تازه نبود ولی آن موقع به نظرم تازه و رمانتیک و خوشحال کننده می‌رسید. دوست پسرم مرتب از دو هفته قبل از چهارشنبه سوری راجع به مهمانی‌ای که دوستش هر سال توی باغشان می‌گیرد و خیلی خوش می‌گذرد و اصلا نظیر ندارد حرف زده بود. من آن موقع‌ها، مدت‌ها بود که به دلایل معلوم و نامعلوم از طرف اکثر دوست‌هایم بایکوت شده‌بودم و کلا زیاد با کسی جز دوست پسرم ارتباطی نداشتم و طبعا خیلی هیجان‌زده مهمانی بودم. لباس هم خریده بودم حتی. ظهر چهارشنبه سوری من و دوست پسرم رفته بودیم ناهارکی بخوریم که دوست پسرم یکهو با محبت گفت که عزیزم من امشب می روم مهمانی تو برنامه‌ای نداری؟حوصله‌ات سر نرود، نمی‌خواهی بروی پیش یکی از دوست‌هایت؟
سطل آب یخ که لابد می‌دانید چیست؟
من خراب و عصبانی و ناراحت رفتم پیش شکوفه. چون برای شکوفه آن موقع‌ها اتفاق بدی افتاده بود و به نظرم رسید که شکوفه افسرده‌تر از آن حرف‌هاست که از خانه بزند بیرون و حتما خانه است و بی برنامه است و دلیل دیگرش که قبلا هم گفتم ،ا ین بود که آن موقع جز شکوفه و پریسا و همکارهای سر کارم، کسی دیگری با من حتی سلام و علیک هم نمی‌کرد و من جای دیگری نداشتم که بروم و نمی‌خواستم هم که تنها بمانم. شکوفه خانه بود، در واقع من بودم و شکوفه و مامانش، بقیه اهل خانه رفته بودند پی تفریح. شکوفه نپرسید که چرا آمدی و این چه قیافه‌ای است؟ عوضش نشستیم فلفل پلو درست کردیم و در سکوت خوردیم . شب ساعت هشت و نیم هم خوابیدیم. نصفه شب برای ما و سر شب برای بقیه لابد، تلفنم زنگ زد. دوست پسرم بود که زنگ زده بود اطلاع بدهد که مست است و خیلی خوش گذشته و خیلی خوشحال است. گفتم خب و قطع کردم. شکوفه گفت خیلی خریم، نه؟خیلی خیلی خر. گفتم خب و خوابیدیم

2011-03-03T15:21:00.002+03:30

عمویم هشتاد و اندی ساله بود که مرد، البته نه به مرگ طبیعی. تصادف کرد و چند روز بی نام و نشان توی پزشک قانوی سر کرد تا بلاخره پیدایش کردند. عمویم زندگی هیجان انگیزی داشت. طرف‌های بیست سال که داشت برای اینکه روی پای خودش بایستد، خانه و خانواده را ول کرد و رفت. البته این روایت آبرومندانه‌اش است، روایت غیرآبرومندانه‌اش این است که پدربزرگم عمویم را از خانه بیرون کرده و صراحتا اعلام کرده که همچین پسری ندارد. اینها همه‌اش هزارسال قبل از تولد من بوده و از آنجایی که این مساله، موضوعی نیست که راحت بشود درباره‌اش با اعضای خانواده حرف زد، اطلاعات من درباره چرایی ماجرا و اینکه بعدش چه شده و قرار بوده چه بشود، چیز قابل عرضی نیست. حتی در همین حد بگویم که من تا سال‌های سال نمی‌دانستم آقایی که هرچند وقت یکبار اوایل تنها و بعدترها با دو جوانی که می‌گفتند دامادش هستند می‌آیند دم خانه و داد و بیداد راه می‌اندازند و پول می خواهند عمویم است. آن موقع‌ها زورگیری و روابط پیچیده خانوادگی و این‌جور چیزها را نمی‌فهمیدم و تعجب می‌کردم چرا مثل فیلم‌ها خارجی به پلیس تلفن نمی‌کنیم. عمویم در طی اسباب‌کشی‌های بی‌شمار ما،آدرس خانه‌مان را گم کرد و ماجراهای هیجان‌انگیز عمویم در محل کار بابا ادامه پیدا کرد که باطبع بابا برای ما تعریف نمی‌کرد و ما از این ور و آن ور می‌شنیدیم و من باشخصه فراموشش کرده بودم تا همین چندسال پیش که خانوم عمویم فوت کرد و در همان هیری ویری یک دختر پانزده ساله از خانه فرار کرد که بیاید با پسر عمویم زندگی کند و خانواده‌اش خون و خون‌ریزی راه انداختند و دختر آمد دم خانه یکی دیگر از عموهایم و گیس کنی کرد که این پسر گولم زده و می‌خواهد من کلفت بابایش بشوم و باید برای من خانه بخرید و پسر عمویم رگ گردن کلفت کرد که غلط کردی و من از خانه که می‌روم بیرون تو حق نداری تنها بمانی و اصلا برگرد خانه بابات و الی آخر. شش برادر (بابا اینها هفت برادرند، شش برادر یعنی همه‌شان به جز عموی فوق‌الذکر) جلسه فوری گذاشتند و برای نجات نام نیک خانواده پسرعمویم را مجبور کردند با دختر ازدواج کند و دختر هم یکجوری- که من نمی‌دانم چه جوری، چون این مساله در خانه ما مساله ممنوعه بود و نمی‌شد که فضولی کنم_ راضی شد که با عمویم توی یک خانه زندگی کند. مساله داشت به خیر و خوشی ختم می شد که عمویم اعلام کرد که اصلا راضی نیست با پسرعمو و خانومش توی یک خانه زندگی کند چون می‌خواهد دوباره ازدواج کند و بی‌صبرانه منتظر است چهلم خانومش بگذرد که برود خواستگاری. عمویم البته رفت خواستگاری چون اگر عمویم دلش می‌خواست کاری بکند می‌کرد و اینکه ما همه فکر می‌کردیم که به ما ربطی ندارد و اگر عمویم می‌خواهد ازدواج کند خودش می‌داند. قابل ذکر است که دامادها و پسرش اینجوری فکر نمی‌کردند و نعره‌ها می‌زدند و تهدیدها می‌کردند. عمویم منصرف نشد و لی نتوانست زن بگیرد. با اکثر کیس‌های ازدواجش سر مسائل مالی اختلاف پیدا کرد و عروسی سر نگرفت. یعنی ما اینجوری می‌دانستیم تا همین ده پانزده روز پیش که پسرعمویم تلفن کرده بود به یکی از عموها که پدرم گم شده. پسر عمو و خانومش رفته بودند مسافرت و برگشتنی دیده بودند عمویم نیست و جایش یک خانوم چهل و چهارساله که می‌گوید زن عمویم است توی خانه است و می‌گوید عمویم دو روز است که برنگشته خانه. بقیه داستان را که اولش گفتم معلوم شد تصادف کرده و توی سردخانه پزشک قانونی است.

توی مجلس ختم، خانوم چهل و چهارساله نشسته بود کنار من، لابد چون من یکی مانده به بدترین جای ممکن نشسته بودم و او هم چون جا نداشت نشسته بود بدترین جای ممکن. یک عالم چین و چروک داشت، انگار هزارسالش باشد. یک پایش هم می لنگید، گفت که از وقتی به دنیا آمده اینجوری بوده. کبود هم بود صورتش، پسرها و دامادها کتکش زده بودند به قصد کشت تا یکی از همسایه ها دلش سوخته بوده و نجاتش داده. ازش پرسیدم حالا می‌خواهد چه کار کند؟ گفت قبل از این از کمیته امداد سی هزارتومن می گرفته می‌رود ببیند باز هم می‌شود که این سی هزار تومن را بگیرد؟ گفتم کسی را نداری؟ خندید که کس و کارم شمایید دیگر، تویی. گفتم مهریه داشتی؟ گفت چی مادر؟ بعد گفت اینها وحشی‌اند جانم که مهم‌تر از پول است. گفتم چرا با عمویم ازدواج کردی؟ گفت قرض داشتم به کسی، گفتند یا زن این مرد می‌شوی یا می‌روی زندان. گفتم چرا حرفشان را باور کردی. گفت خیلی هم دلم می‌خواست، حداقل سقف بود بالای سرم
روز هفتم عمو، خانومش نبود. پرسیدم که کجاست، گفتند بی سر و صدا رفته. گفتم لابد بیرونش کردید تو این سرما. خانوم پسرعمویم داد زد که به تو چه ناز نازی خانوم؟ لابد باید الان کلفتی خانوم را بکنم؟ مامانم دستم را کشید که با اینها بحث نکن، غر زد که اصلا نباید می آمدیم. رفتیم

2011-02-22T23:36:00.003+03:30

دوست پسر سابق من، دوست دختر سابقی داشت که حضور پر رنگی در زندگی ما داشت. روزی هزار مرتبه تلفن می‌کرد یا اس ام اس می ‌فرستاد، همیشه هزارجور مشکل داشت که دوست‌پسر من باید حلشان می‌کرد، هزار جور غم و غصه داشت که دوست پسر من باید دلداریش می‌داد، همیشه خیلی احساس تنهایی می‌کرد پس ما باید هر جایی که می‌رفتیم او را هم با خودمان می‌بردیم که احساس بهتری داشته باشد. هر روز یک عکس از دوران دوستیش با دوست پسرم را توی فیسبوک می‌گذاشت و یک شعر از فروغ یا شاملو هم می‌گذاشت تنگش، یک مدت بعد ذخیره این شعرهایش ته کشید و شروع کرد خودش شعرهای عاشقانه یا اروتیک گفتن با این مضمون که پستان من چون گل سرخی از دهان آتشین تو می‌شکفد. کار به جایی رسیده بود که دوست دختر سابق شده بود به مثابه‌ی خاری که در اقصا نقاط بدنم فرو می‌رفت و من هم با یک لبخند که من اصلا حس حسادت ندارم و من فلانم و من بهمانم و رابطه باید فلان جور باشد و الی آخر نیش خار را تحمل می‌کردم. تولد دوست دختر سابق که شد من ساز کردم که نمی‌آیم، دلایل مستند و محکمی هم داشتم که دوست‌پسرم را قانع نکرد. دعوایمان شد و من به این نتیجه رسیدم که در هر صورت مهمانی رفتن بهتر از دعوا کردن است. رفتیم مهمانی
از همان لحظه ورود دوست پسر، من را ول کرد و دوان دوان و جان بر کف رفت دنبال خرده فرمایشات دوست دختر سابق که باید در مورد چایی و شیرینی و ملزومات مهمانی بهش کمک می‌شد. بعد از یک مدت، هم دوست پسرم هم دوست دخترسابق نیست شدند. مهمانی هم از آن مهمانی‌ها که بشود تویش خوش گذراند نبود، بزن و برقص نبود، مشروب نبود، آدم‌ها دسته دسته نشسته بودند و با هم حرف می‌زدند. من نصف بیشترشان را نمی‌شناختم و نصف کمترشان هم می‌دانستم که از من بدشان می‌آید. تنها نشسته بودم روی یک صندلی و می‌خوردم، پرتغال می‌خوردم، کیوی و موز می‌خوردم، آجیل می‌خوردم، شیرینی دانمارکی می‌خوردم، دوباره پرتغال می‌خوردم. مرتب هم به خودم می‌گفتم بلند شو برو دوست پسرت را پیدا کن و یک چیزی بهش بگو، بلند شو و بی سر و صدا برو خانه، بلند شو برو با یک نفر حرف بزن، بلند شو، لطفا از جایت بلند شو. بعد نمی‌توانستم از جایم بلند شوم، نمی‌توانستم هیچ‌کاری بکنم، فکر می‌کردم بلند شدن سخت‌ترین کار دنیاست. در مقابل هر بلند شویی که به خودم می‌گفتم یک پر پرتغال می‌گذاشتم توی دهنم و بیشتر فرو می‌رفتم توی صندلی. آخر مهمانی دوست دختر سابق کادوها را باز کرد و آمد همه را بغل کردن و بوسیدن. من نتوانستم از جایم بلند شوم ، همان جور نشسته بغلش کردم و به جای تولدت مبارک دم گوشش زمزمه کردم که مواظب خودت باش، خیلی مواظب خودت باش. طبعا به محض گفتن این حرف خنده‌ام گرفت، از لحن دلسوزانه‌ام، وضعیت تخمی‌ام و مزخرفی که گفته بودم. به شدت و حدت خندیدم،خنده‌ام بند نیامد، انقدر خندیدم که نفهمیدم چطور از صندلی محبوبم جدایم کردند و بردنم خانه. بار اولم بود که پرتغال مستم می‌کرد

2011-02-13T20:16:00.000+03:30

تا خوابم می‌برد، خواب می‌بینم که بیدار شده‌ام و دارم کارهای روزمره‌ام را می‌کنم. نه که کار خاصی بکنم، همان کارهای معمولی صبحگاهی. تختم را جمع می‌کنم، می‌آیم تلویزیون را روشن می‌کنم و صبحانه می‌خورم. بعد موقع این کارها خیلی خوابم می‌آید، چشمهایم باز نمی‌شود از زور خواب، انگار که با این چسب‌های که گازاستریل و پنبه و این‌ها را می‌چسبانند به تن آدم، دو تا پلک من را چسبانده باشند. یک جور جانفرسایی است این‌جوری خواب‌آلود و داغون مثلا صبحانه خوردن.
در طول همه خواب‌ها هم_طبعا به جز بار اول_ یک مشکلم هم این است که یادم است قبلا همچین خوابی دیده‌ام و فکر می‌کنم ای وای خوابم تعبیر شده و من واقعا اینجوری شدم و حالا چه کار کنم
خواستم از همین تریبون از مسئول تنظیم کننده کابوس خواهش کنم که من همان خواب‌های قبلی پارانرمال اکتیویتی‌وارم را که یکی من را با بالش و لحاف از روی تخت می‌کشد پایین یا یکی از توی تاریکی ناغافل خفتم می‌کند را به این کابوس‌های مزمن زجرکش کن ترجیح می‌دهم. لطفا رسیدگی بفرمایید

2011-02-11T12:37:00.001+03:30

ناصر چشم و چراغ خانه و خانواده بود. چهارده سالش که بود فرستادنش آمریکا پیش خواهر و شوهر خواهرش. ناصر دلش می‌خواست دکتر شود. چند سال هم توی یک دانشگاهی، جایی، شیمی خواند که بعد پزشکی بخواند. قبل از اینکه برود دانشکده پزشکی آمد ایران، با دبدبه و کبکه. ترگل ورگل و خوش‌تیپ که فارسی را با لهجه حرف می‌زد. همان موقع‌ها بود که همای سعادت راهش را از بالای سر ناصر کشید و رفت. مامانش بعدا برای همه‌مان روشن کرد که پسرش را چشم زده‌اند.. ناصر نشد که برگردد آمریکا، من نمی‌دانم چرا، یعنی کسی هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای _به جز اینکه ناصر چشم خورده_تحویل ما نداد و ما هم البته پی‌اش را نگرفتیم. ناصر نرفت آمریکا، نرفت اروپا، نرفت هیچ‌کجا. ناصر ماند توی خانه و به طرز وحشتناکی افسرده شد. ناصر از خانه بیرون نمی‌رفت، استدلال می‌کرد مردم اینجا وحشی‌اند و ممکن است من را بکشند. می‌گفت همه‌جا کثیف است و ممکن است مریض شویم. کسی نمی‌گفت نه اینجوری نیست، کسی نمی‌گفت جمع کن خودت را. ناصر هم البته کسی را قابل معاشرت نمی دانست، اگر کسی می‌رفت خانه‌شان ناصر بعد از رفتن مهمان‌ها تمام شیرینی‌ها و غذاها را می‌ریخت دور، می‌ترسید از این مریضی‌های خطرناک ایرانی بگیرد. ناصر چند سال اول از در خانه هم بیرون نرفت. خانواده‌اش غصه خورده‌اند حتما و باعث و بانی چشم خوردن پسرشان را نفرین کرده‌اند. ناصر را هیچ‌کس نبرد پیش دکتر روانشناس، لابد فکر کردند دکتر نمی‌تواند چشم خوردن را درمان کند و مگر ناصر، گل پسر، چشم و چراغ خانواده، زبانم لال دیوانه است که ببرندش پیش روانپزشک یا روانشناس؟ ناصر ماند توی خانه، چاق شد، رژیم گرفت و لاغر شد، چاق شد، رژیم گرفت و لاغر شد، چاق شد. سیگار کشید، ترک کرد، سیگار کشید، ترک کرد، هر شب ویسکی خورد، لب به مشروب نزد، عرق سگی خورد، فقط قهوه خورد، ویسکی خورد، فقط آب میوه طبیعی خورد. ناصر شعر گفت و بعد شعرهایش را پاره کرد. ناصر یک مدت فقط انگلیسی حرف زد، حتی با کارگر خانه‌شان. ناصر یک مدت اصلا حرف نزد. ناصر الان پنجاه سالش شد. ناصر حیف شد. ناصر چشم خورد

2011-02-03T12:44:00.000+03:30

مادربزرگم هفت تا پسر داشت. می‌گفتند دلش دختر هم می‌خواسته، تا آنجا که یکبار سر به دنیا آمدن پنجمین پسر که مصادف شده بوده با تولد چهارمین دختر عمه‌ی بابا، عمه‌ی بابا و مادربزرگ تصمیم می‌گیرند بچه‌ها را عوض کنند. تا اینجایش را همه می‌دانیم، اما اینکه چرا نکرده‌اند معلوم نیست. مادربزرگم – که همه از ریز و درشت به جز ما نوه‌ها که اجازه داشتیم بهش بگوییم آنه، صدایش می‌کردند خانوم مدیر چون خانوم مدیر یک مدرسه دخترانه بوده- یک جوری برای بزرگ‌های الان فامیل که -آن موقع بودند جوان‌های فامیل- نماد عقل و حکمت است. هر اتفاقی هرجای دنیا که بیافتد یک نفر پیدا می‌شود که نظر خانوم مدیر را راجع به یک اتفاق مشابهی بداند و مطرح کند و همه سر تکان بدهند که عجب عاقله زنی بوده برای خودش. من بچه که بودم می گفتند شبیه خانوم مدیرم، البته از لحاظ ظاهری. من هم غصه می‌خوردم چون طبعا دلم نمی‌خواست پیر باشم، چندین و چندبار هم از ته دل دعا کردم که شبیه خانوم مدیر یا همان آنه خودمان نباشم. خدا هم لابد شنید و زیر لبی یک بی لیاقتی نثارم کرد و دعایم را مستجاب کرد. الان که به عکس‌هایش نگاه می‌کنم و هیچ شباهتی بین خودم و خانوم قد بلند ترکه‌ای خوش تیپ توی عکس ها نمی‌بینم مطمئن می‌شوم که خدا کارش را خوب انجام داده. خانوم مدیر جز خوشگلی و عقل و درایت و هفت تا گل پسر زاییدن یک ویژگی افسانه‌ای دیگری هم داشته و آن هم این بوده که نه تنها گرفتار بلای خانمان سوز آلزایمر که یقه تک تک اعضای خانواده ما را بعد از رسیدن به سن معینی می‌گیرد نشده ، حتی تا آخر عمر به شدت تیز و هوشیار بوده. این را البته همه متفق‌القولند که بخاطر این بوده که همیشه داشته رامی بازی می‌کرده. من البته ربط پزشکی اش را نمی‌دانم ولی اعتقاد به رامی بازی کردن برای تیز و بز ماندن تا آخر عمر چنان در اعماق قلب ما ریشه دوانده که ما همه‌مان در هر فرصت ممکن رامی بازی می‌کنیم، یکجوری که اگر از شخصیت‌های کتاب‌های ایزابل آلنده بودیم لابد راجع به‌مان می‌نوشت که هر عضو خانواده رضایی با یک دست ورق توی مشتش به دنیا می‌آید. وقتی هم بخواهیم بقیه را در این راز بزرگ خانوادگی برای جلوگیری از آلزایمر سهیم کنیم برای اثبات حرفمان یک داستان از هفته‌های آخر زندگی خانوم مدیر را می‌چسبانیم تنگ ماجرا که من هم تویش نقش دارم. یعنی من این همه صغری و کبری چیدم که نقش خودم را در یکی از افسانه‌های فولکوریک آذربایجان تبیین کرده باشم. بله. من سه سالم بوده، برف می‌باریده ناجور. دختر عموی بزرگم من را بغل کرده بوده برده بوده لب پنجره و برایم قصه تعریف می‌کرده که ننه سرما لحافش را پاره کرده و تکانده و این برف‌ها که می‌بینی پنبه‌های توی لحاف است. بعد مادربزرگ رو به موت من، یکهو بلند شده و دستور داده که بچه را بیاوریند جلو. من را برده‌اند جلو و خانوم مدیر برایم توضیح داده که ننه سرما و این جور چیزها همه‌اش حرف مفت است و بعد چرخه آب و باران و بخار شدن آب‌های دریاها و اینها را توضیح داده و من هم با دقت گوش کرده‌ام. مرتب هم تاکید کرده که هیچ وقت این‌ها یادم نرود و حرف‌های صدتا یک غاز را باور نکنم. یک هفته بعدش هم مرده

2010-12-10T15:09:00.002+03:30

به درجه ای از توهم رسیده ام که وقتی داریم یک فیلم دهه نود نگاه می کنیم و خانومه سربند سبز بسته من هیجان زده می شوم که اوا این خانومه رو

یک نفر اینجا دارد می سپارد جان

2010-12-08T22:50:00.000+03:30

نگرانیم دارد یک هویت مستقل از من پیدا می‌کند، پیدا کرده. هیچ ربطی به من ندارد، خودش هست. هرچقدر که آدم‌های دور و برم با هزار دلیل و منطق می‌گویند که نگران نباش، نباید نگران باشی، نمی‌توانم نباشم،نگرانیم هست. توی ذهنم وول می‌خورد، از روی حرف‌ها و فکرهای دیگر سر می‌خورد
فقط من هستم و نگرانی یا نگرانی هست و من

از رنجی که می بریم

2010-12-03T23:13:00.000+03:30

من نشسته بودم توی ماشین، آفتاب بدی هم بود، پنجره را نمی‌شد بدهم پایین. بغل دستم یک قابلمه پر از فیله مرغ بود، میترا پخته بود برای دم سیاه، گربه‌اش. دم‌سیاه گی است. میترا قبلاها یک گربه دیگر هم داشت که اسمش سیمون بود، دم‌سیاه انقدر به سیمون تجاوز کرد که سیمون خودش را انداخت جلوی ماشین و مرد. دم‌سیاه گربه لوسی است که فقط فیله مرغ و کباب می‌خورد، میترا دارد خانه اش را تعمیر می‌کند و نمی‌تواند غذای دم‌سیاه را توی خانه‌اش درست کند، آن موقع هم رفته بود شیر طرفشویی بخرد و من فکر می‌کردم یک شیر ظرفشویی خریدن مگر ممکن است چقدر، واقعا چقدر، طول بکشد. بوی مرغ هم داشت دیوانه‌ام می‌کرد، نمی شد وقتی هم که میترا آمد بهش بگویم که بوی مرغ دارد حالم را بهم می‌زند چون همین چند روز پیش توی هواپیما بهمان ساندویچ مرغ دادند و خانوم چیتان پیتانی که نشسته بود کنارم وقتی که من ساندویچم را باز کردم گفت واه واه چه بوی گندی و تمام مدتی که من داشتم غذایم را کوفت می‌کردم دماغش را گرفت و اه و پیف کرد، بعدش هم ساندویچ خودش را گذاشت توی کیفش و به من هم گفت که اگر سسم را نمی‌خواهم بدهم به او که اسراف نشود، حالا کاری به این حرف‌ها ندارم، منظورم این است که می‌دانم وقتی یک نفر به آدم می‌گوید مرغت بوی بدی می‌دهد آدم احساس خوبی بهش دست نمی‌دهد. همان موقع‌ها بود که یک ماشین شروع کرد بوق زدن، صد بار. ما پارک کرده بودیم یک جایی که جلوی پارکینگ و پل و هیچ چیز خاصی دیگری نبود و من نفهمیدم چرا بوق می‌زند. زنگ زدم به میترا که یک نفر دارد اینجا خودش را می‌کشد، بدو. قبل از اینکه میترا برسد آقای راننده بوق بزن پیاده شد و کوبید به شیشه ماشین و از من پرسید که آیا می‌مردم اگر هیکل گنده‌ام را تکان می‌دادم و ماشین را یه ذره می‌بردم جلو که او هم پشت جا بشود. من طبعا ناراحت شدم، چون بخش عمده‌ای از سهمیه صبر و تحمل و ناراحت نشدن روزم را خرج دو تا پیرزنی کرده بودم که صبحش توی اتوبوس نشسته بودند روبریم و در حالی که جفتی زل بودند توی چشمهایم یکیشان گفته بود می‌بینی جوون‌های امروز چه پوست‌های خرابی دارند و آن یکی هم گفته بود که آره توروخدا نگاش کن. باور کنید هیچ‌کس خوشحال نمی شود که باهاش جوری رفتار کنند که انگار هم جذام دارد هم کر است. بگذریم، وقتی آقای راننده بوق زن به من گفت هیکل گنده، ناراحت تر شدم چون من هیکل گنده‌ای ندارم آدمی هستم با هیکلی ریزه ، در هر صورت حتی اگرهم شرک بودم به آقای راننده بوق زن ربطی نداشت، ولی من سعی کردم مودب باشم، گفتم اگر هم تکان می‌خوردم فرقی نمی‌کرد چون من رانندگی بلد نیستم. جواب شنیدم که خاک بر سرت، خاک بر سرت. طبعا یک مدت مدیدی حرص خوردم که چرا فکر کردم باید مودب باشم و توی ذهنم به روش‌های مختلف با آقای راننده بوق بزن دعواهای مفصل کردم. بعدش میترا با شیر ظرفشویی جدیدش آمد و رفتیم خانه که فیله‌‌ی مرغ‌های را برسانیم به دم سیاه

2010-11-26T17:32:00.000+03:30

سارا دختری است که با عطسه کردن های مداوم همه را به صبر دعوت می کند

2010-11-25T10:11:00.003+03:30

خواهرزاده من ده سالش است ، گرد است، خنده دار است، دیکته بلد نیست، چند روز پیش پرسید که فوقانی را چطوری می نویسند؟ گفتم فو قاف بعد انی دیگه، بعد دیدم نوشته فوقافانی، بگذریم حالا از این حرف ها، دوست هایش بهش گفته اند که وبلاگ دارند و وبلاگشان خداست و این حرف ها، این کپل هم آمده یک وبلاگ درست کرده راجع به رمزهای جی تی ای. بعد هر روز تعداد بیننده ها را چک می کند و غصه می خورد که چرا زیاد نیست

می گم رمز جی تی ای لازم ندارید که ندارید، بروید ببینید و دل بچه مردم را شاد کنید، ثواب دارد، آن یک آلمه بالا هم که منظورش یک عالم است را ندید بگیرید

2010-10-25T11:05:00.001+03:30

یکی در می‌زند. نیم ساعت است که دارد بی‌وقفه در می‌زند. خانه آتش هم گرفته بود این همه پشتکار بس بود لابد. خوابم می‌آید. آدم یکسال بی‌خوابیش بگیرد، همه برنامه‌هایش را روی بی‌خوابی تنظیم کند، ناغافل یک خواب‌آلودگی بی‌درمانی یقه آدم را بگیرد که بیا و ببین. قبل از اینکه در بزنند خواب می‌دیدم آیدا دارد توی یک مغازه دست دوم فروشی کت و دامن می‌خرد. من یک بچه بغلم بودم. از وقتی یکبار یاشار را سپرده بودند به من و یاشار از روی تخت پرت شد پایین و سرش را کوبید به شوفاز و من جوری ترسیدم که تمام عمرم نترسیده بودم، یک آیتمی به تمام خواب‌هایم اضافه شده که باید مواظب بچه‌ای هم باشم. اینهایی که واقعا بچه دارند چطوری مواظب بچه‌شان هستند؟ چه‌جوری این بچه‌ها از جاهای خطرناک نمی‌افتند پایین؟ چه‌جوری چاقو و چیزهای خطرناک دیگر نمی‌کنند توی دهنشان؟ بگذریم، از آیدا پرسیدم که کدام کت و دامن را پسندیده که آیدا نگفت. من با خودم فکر کردم که آیدا خانوم می‌خواهی بعدا این کت و دامن را بپوشی و بگویی از فلان سفرم از پاریس خریده‌ام؟ بله. همان موقع بود که در زدند. من غلت(غلط، قلت و قلط؟) زدم روی کتاب از دو که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم. امیدوار بودم خواب موراکامی ببینم. من هیچ‌کس را توی دنیا اندازه موراکامی دوست ندارم. بزرگترین آرزویم در حال حاضر این است که موراکامی را می‌شناختم، اصلا شما بگو از راه دور. من هیچ آدم مشهوری را نمی‌شناسم. اصلا شما بگو مهیار. پس فردا که یک فیلم دیدیم اسم مهیار تویش بود من بگویم خب من یه مدت سعی کردم با این آدم...، بگذریم. اصلا شما بگو اسدالله امرایی، که ما توی یک کافه می‌دیدیمش. مهراد می‌گفت این اسدالله امرایی فلان. مهراد هیچ دوستش نداشت. بگذریم، اصلا شما بگو خود مهراد که اگه پس فردا کتابش چاپ شد و مشهور شد من بیایم بگویم بله من کلی این آدم را می‌شناسم. یک آینه قدی دارند توی راهروی خانه‌شان زیرش هم یک ترازو. من چندصدبار خودم را وزن کرده باشم آنجا خوب است؟ خب من خودم با آدم‌های مشهور دمخورم. بعد همینطور در می‌زدند. خانه بوی سگ سیگار می‌داد. فن هم روشن بود. صدای فن آدم را خواب می‌کند. صدای در زدن آدم را خواب‌آلوده‌تر می‌کند. کاش آدم پشت در می رفت پی زندگیش، ما که قرض نداریم به کسی. مجبور شدم بروم دوش بگیرم که در را باز کردم روی آدم‌های مصر بگویم حمام بودم این همه وقت. پس فردا که مشهور شدم این آدم‌ها لابد بگویند فلانی همیشه تمیز بود، موهایش بوی عسل می‌داد و در خانه‌اش به روی همه باز بود

2010-10-17T09:21:00.003+03:30

بابا از رقصیدن خوشش نمی یاد، هرچی تو این چند ساله بهش می گفتن برقص می گفت نه دیگه باشه برا عروسی سارا. بعد دیشب تولدم پا شد رقصید. گفت شاید عروسیت رو نبینم. بعد بغلم کرد گفت می دونم تو بری که دیگه بر نمی گردی

خب من طبعا وسط مهمونی های های

جوانی، جوانی بگذرد تو قدرش ندانی

2010-10-16T18:11:00.000+03:30

بهترین قسمتش برای من وقتی است که صبح از خواب پا می شوم و نمی شوم و هنوز توی فاز اینجا کجاست و من کیم و ساعت چنده هستم یه چیزی توی ذهنم جرقه می‌زند که امروز تولدم است، بعد خوشحال صاف می‌نشینم روی تخت لابد

فردا بیست و پنج سال تمام، بله

dedicated to Mr.F

2010-10-14T15:28:00.005+03:30

گوشی من خر است، گوشی من اصلا نمی فهمد، هرچقدر هم تلاش می کنم نمی فهمد موقعی که کسی زنگ می زند اسمش را هم نشان بدهد، آدم که همه شماره های دنیا را حفظ نیست، آدم که همیشه حواسش به شماره ها نیست. بعد من امروز صد بار به یک نفر زنگ زده بودم، تلفن که زنگ زد ، خریت من و تلفن تلمبار شد روی هم،فکر کردم خودش است، شماره را چک نکرده گوشی را برداشتم گفتم من دارم موهایم را رنگ می کنم خودم زنگ می زنم. آخه آدم به چند نفر توی دنیا می تواند این حرف را بزند، مسلما نه به یک آدم رودربایستی دار که تا به حال ندیدیش، با هاش حرف نزدی و ازش خواسته ای برایت کار پیدا کند و تلفن کرده باهات راجع به کار حرف بزند

آدم چقدر می تواند خجالت بکشد؟ کلا همان قدر

مرثیه ای برای یک رویا

2010-10-11T13:43:00.001+03:30

من، خدای بخشیدن آدم‌ها و فرصت‌های هزارباره دادن بهشان، صبحش به لیدا گفتم من هیچ وقت این آدم را نمی‌بخشم. بعد حرفم را خوردم، چون من آدمی هستم که با تقریب خوبی همه کارهایی که گفته‌‌ام نمی‌کنم، می کنم. حالا نگوییم هیچ وقت، ولی خودم که می‌دانستم منظورم چیست. می‌دانستم در بهترین شرایط هم این آدم برای من همان آدم قبل نمی‌شود. دیروز یک نفر که دو روز است من را می‌شناسد ازم پرسید که چرا انقدر می‌ترسی کسی بهت نزدیک شود؟ من،من نمی‌ترسم فقط حس این چیزهایی را دارم که یک ضربه بهشان می‌زنی، یک ربع درجا می‌لرزند. دارم می‌لرزم، هفت ماه است دارم می‌لرزم، دیشب یک ضربه‌ای خوردم لابد هفت ماه دیگر هم می‌لرزم. گریه هم نکردم، انقدر عصبانی و ناراحت بودم که گریه هم نکردم. این برای آدم زرزرویی مثل من یعنی خیلی، خیلی. صبحش آمدم کتاب‌های قدیمی را مرتب کنم، آن‌هایی که می‌خواهم بردارم، بقیه را بگذارم توی کارتن. خوشحال بودم، عشق سال‌های وبا پیدا کردم با جلد خوشگل و سالم. بعد یک کتاب دیدم نوشته فریدون آدمیت. لعنت به هرچی خاطره. یک پیرزن همسایه‌ای داشتیم که خواهرزاده فریدون آدمیت بود، می ایستاد توی کوچه برای همه سخنرانی می‌کرد راجع به فامیل مهمشان. یقه ما را هم صدبار گرفته بود. ما آن موقع نمی‌دانستیم فریدون آدمیت چه کاره است. آمدیم سرچ کردیم توی اینترنت، دیدیم بله آدم مهمی است. کلی هم حرف زدیم راجعبش. دلش برای پیرزن سوخته بود. آدمی که دلش برای پیرزن سوخت دلش یکبار هم برای من نسوخت. من بعداها توی مجله شهروند دوره کنی‌ام دیدم یک عالم مقاله هست به مناسب سالگرد مرگ آقای آدمیت. کندمشان که بدم بهش که بهدتش به پیرزن که بله فریدون آدمیت. دادم؟ندادم؟ لابد مانده‌اند کنار شال‌گردن نصفه کاره. الان اینجا یک کتاب هست از فریدون آدمیت. بله دنیا خراب می‌شود روی سر آدم. آدم یک جاهایی به همه، به خودش هم حتی می‌گوید به درک، یک جاهایی نمی‌شود. الان هم نمی‌شود، نشسته‌ام روی یک تکه کارتن اینها را بد خط بد خط می‌نویسم و گریه می‌کنم و می‌لرزم. کسی از این چیزها دارد که یک ضربه بهشان می‌زنی درجا می‌لرزند، لرزیدنشان تمام می‌شود اصلا؟

سال های گذشته خود را چگونه گذراندید؟

2010-10-08T22:55:00.000+03:30

یکباری که من دقیقا یادم نمی‌آید کی بود، من خسته و دل شکسته و هیچ‌کس من را دوست ندارد بودم، داشتیم با پریسا می‌رفتیم دونات بخوریم و بعدش پریسا برود فرانسوی یاد بگیرد و بعدش برویم خانه پریسا اینها ورق بازی کنیم لابد. یک ترافیک ناجوری هم بود، یک ماشین کنارمان بود با یک آقای موقری تویش که زل زده بود به من غمگین. بعد یکهو دستش را دراز کرد یک کارتی داد به من. من هم گرفتم، در سکوت. انگار که عادیترین کار دنیا باشد که یک آدم موقر به آدم غمگین ماشین بغلیش کارتش را بدهد. یادم هست روی کارتش آدرس شرکتش بود که یک جایی نزدیک خانه من بود. فکر کردم چقدر خوب می‌شود بروم اینجا کار کنم. بگذریم، پریسا گفت که یارو بی ریخت بود و ما کارتش را توی دونات فروشی انداختیم دور

My happiness depends on you

2010-10-05T23:55:00.003+03:30

کرم ضد چروک که می زنم ، دور چشمم سفت می شود و دیگر نمی شود راحت چینش داد و اشک ریخت . برای همین بود که شب گریه کردن را گذاشتم کنار

2010-09-27T22:14:00.002+03:30

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل
همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

نشسته‌ام شاید که فالم تعبیر شود

2010-09-24T22:36:00.000+03:30

می‌آیند از آدم می‌پرسند کارت چی شد تو؟ بعد من جواب نداده شروع می‌کنند قصه ده تا آدم موفق و خوشبخت دوروبرشان را برایم تعریف می‌کنند. همین دیروز به زور جلوی خودم را گرفتم که وسط حرف یکیشان نپرم که آقاجان اینها را جلو من ناموفق ناخوشبخت نگو، چشمشان می‌زنم. یک دوتا که نیستند ولی شما به خودت نگیر کلا منظور نظرم همه هستند. برای همین، امروز نرفتم آنجایی که باید می‌رفتم، نشستم توی خانه، هیچ کاری هم نکردم، همه چی همان طور دست نخورده کف اتاق، از این چایی‌ میوه‌ای ها خوردم که لیدا سوغاتی آورده، از این میوه‌ها که ما نداریم یا من ندیده‌ام، اسم ترکیش کوش بورنی است یعنی دماغ پرنده، مزه چایی آلبالو می‌دهد و فایده‌اش این است که آدم زخم بستر نمی‌گیرد بس که بعد از خوردنش باید پا شود برود مستراح، بعد هم نشستم مومنت آو تروث نگاه کردم و فکر کردم اوووووووووووو این آدم‌ها چقدر تو زندگیشان کارهای هیجان‌انگیز کرده‌اند، عمر من دارد همین‌جور الکی الکی می‌گذرد . کلا از این روزهای تعطیل گندش بزنند بود، حالا هی همه می‌آیند قربان صدقه پاییز می‌روند

2010-09-18T19:51:00.000+04:30

مرتب به خودم یادآوری می‌کنم که آنقدر نگو باید، بایدی نداریم. هیچ‌کدام از این کارهایی که فکر می‌کنی باید بکنی اگر نکنی هم آسمان به زمین نمی‌آید. همان طور که آن کارهایی که باید می‌کردی و نکردی و آسمان به زمین نیامد. اصلا لازم نیست به بقیه توضیح بدهی که چرا در حال حاضر آنجوری که بقیه صلاح می‌دانند زندگی کنی، نمی‌کنی. این زندگی خودت است، باید و نبایدی ندارد، هرجوری که دلت، دل خودت، می‌خواهد باش. کو گوش شنوا؟

2010-09-16T09:31:00.000+04:30

همراه اول عزیز

امروز صبح ساعت شش پیغام فرستاده بودی که مشترک عزیز تولدت مبارک. امروز تولد من نیست، تولد شناسنامه‌ای من است. تولد اصلی من درست یک ماه دیگر است، موقع تولدم سر این قضایای نیمه اول یا دوم بودن، شناسنامه‌ام را یکماه زودتر گرفته‌اند. حالا من نگرانم که اگر یک‌روزی یک آدم مهم و مشهوری شدم، توی کتاب‌های طالع بینی که می‌نویسند که چه آدم های مشهوری چه‌ ماه‌هایی به دنیا آمده‌اند، اشتباهی اسم من را بین متولدین شهریور بنویسند. البته بعید می‌دانم که تو بتوانی کاری در این زمینه بکنی و من فقط خواستم درددلی کرده باشم. همراه اول عزیز در هر صورت مرسی که به فکر من بودی، به‌عنوان کادو هم خودت را اذیت نکن، اگر خواستی قبض این ماهم را ندید بگیر

مشترک همیشه به یادت
سارا. ر

مومنت

2010-09-14T00:25:00.001+04:30

برای من دایی جان ناپلئون یعنی تو، نه که تو شبیه دایی جان باشی، نه، ولی اسم دایی جان ناپلئون که می‌آید من یاد آن روزهایی می‌افتم که وقتی حالم خوب نبود، راه حلش به نظرت نیم ساعت دایی جان ناپلئون تماشا کردن بود. حالا دایی جان ناپلئون هم شده مثل کتاب‌ها و فیلم‌ها و آهنگ‌ها و غذاها و کوچه‌ها و حرف‌ها و فکرها و هزارجور چیز دیگر که تا اسمشان می‌آید تمام آن فکرها و غصه‌هایی که به زور چپاندمشان ته یک صندوق و چهل جور قفل زدم به درش، می‌ریزند بیرون و من می‌مانم با یک چانه لرزان و التماس به خودم که گریه نکن، خواهش می‌کنم گریه نکن

2010-09-12T14:47:00.001+04:30

اگر من یک روزی دست بر قضا آدم مهمی شدم، مثل اینهایی که الان آدم مهمی‌اند نمی‌شوم، جواب آدم‌هایی که با من کار دارند را می‌دهم، کارشان را راه می‌اندازم، اگر هم نشد محترمانه بهشان می‌گویم نه، همچین الکی الکی نمی رینم به اعصاب و روانشان

حالا باش تا من آدم مهمی بشوم

2010-09-07T23:17:00.001+04:30

نه می‌شنوم، از همه جا

2010-09-05T23:12:00.000+04:30

آدم‌های آنجا را می‌شناختم و نمی‌شناختم. یعنی این سردرد و سرگیجه یک روز خوب می‌شود؟سارا جان بالا نیاور، اینجا نه، خواهش می‌کنم، اینجا نه. یک نفر داشت بلند بلند می‌گفت از بیرون غذا نگیریم، تونا سالاد درست کنیم خودمان، یک کم سلامت باشیم. شوخی‌های بیمزه. آن موقع‌ها که من می‌شناختمش از این حرف‌ها نمی‌زد، فوق فوقش می‌گفت بیا کته درست کنیم با تن ماهی بخوریم. یعنی می‌شود اینجا سیگار کشید؟ مامان می‌گفت کنسروها را بیست دقیقه بجوشان. قبلاها که فکر می‌کردم بدبختم و تنها، کنسرو نجوشانده می‌خوردم که بمیرم. خودکشی تاسیت لابد. یک موفرفری عینکی لیوان یک بار مصرف می‌گذارد جلویم. نمی‌شناسمش که البته مهم نیست. این روزها موفرفری باشید تا ازتان خوشم بیاید. موفرفری من را می‌شناسد، با انگشت می‌زند به لیوان، همون‌جوری که دوس داری درست کردم. سارا جان بالا نیاور، اینجا نه، خواهش می‌کنم، اینجا نه. موفرفری می‌خندد. از موفرفری‌های خندان حتی بیشتر از موفرفری‌های ساده خوشم می‌آید. نئشه‌ای؟حالا چی می‌خوای؟ چی داری تو؟ حالا تو چی می‌خوای؟ خورشت قیمه، پلوی زعفرانی، سالاد شیرازی. فیلم ریچل ایز گتینگ مرید رو دیدی؟مثل اون دختره‌ای. ریدی موفرفری عزیزم. قبلاها کافی بود از فیلم و کتاب و موزیک حرف بزنید تا ازتان خوشم بیاید، الان، الان؟ مگر اینکه از فیلم میشن ایمپاسیبل نقل قول کنید. وایسا اینجا، همین الان می‌آم. حمام سفید است، خشک است، خنک است، بوی کاهو و تن ماهی نمی‌دهد. سارا جان بالا بیاور، اینجا بالا بیاور

2010-09-04T21:17:00.002+04:30

آقای بستنی فروش موفرفری خوش قد و بالای خوشتیپ که این روزها تنها کسی هستی که به من لبخند می زنی، جیگرتو کلا

2010-08-27T13:39:00.002+04:30

نگویید من صد سال سیاه فلان کار را نمی کنم، صد سال سیاه خیلی زیاد است، خیلی،سیاهی سال ها که به آدم فشار بیاورد آدم خیلی کارها که فکر می کرده هیچ وقت نمی کند، می کند. من خودم پنج، شش ماه خاکستری داشتم و می دانم از چی حرف می زنم. الان اگر خیلی به نظرم بعید برسد که یک کاری را بکنم یا نکنم فوق فوقش می گویم من، من این کار رو بکنم؟ یک هفته سایه روشن

والا

2010-08-25T22:06:00.001+04:30

دانستنیها نوشته که دانشمندها از رو مدل خوابیدن آدم‌ها می‌فهمند که یارو چه‌جور آدمی است. بله من دانستنیها می‌خوانم، تمام آدم‌های دورو برم را هم اطلاعات تپان می‌کنم، مثلا شما می‌دانستید شاخ کرگدن از مو درست شده نه استخوان؟ حالا از موضوع اصلی پرت نشوم، نوشته بود- این نوشته بود که گفتم یاد عمه مامانم افتادم که هر وقت می‌خواست ما را متقاعد که یک کاری بکنیم یا نکنیم می‌گفت روزنامه نوشته بود فلان- که فروید به مریض‌هایش می‌گفته همون جوری که شب‌ها می‌خوابند جلویش دراز بکشند. بعد من خودم را تصور کردم جلوی فروید که یک پتو دور یک پایم پیچیده، اون یکی پا آزاد و راحت. بعد نصفه از تخت آویزوون در حال پرت شدن پایین. گردنم هم یکجوری کج یعنی تا جای ممکن زاویه دار نسبت به بدنم. البته من قبلا ها اینجوری نمی‌خوابیدم. می‌خوابیدم چسبیده به دیوار، آن ور تخت، ولی انقدر موقع خواب دماغم رو کوبیدم به دیوار که جای خوابم رو عوض کردم. بعد این دانشمندها یکجور بدی شخصیت‌ها را توصیف کرده بودن، من خودم خیلی‌ها را می‌شناسنم که مثل عکس های تو دانستنیها می خوابند ولی اصلا اونجوری که دانشمندها می گویند نیستند. منظورم این است که آدم نباید هرچیزی که دانشمندها می‌گویند یا دانستنیها می‌نویسد باور کند، چه برسه به حرف‌هایی که آدم‌های معمولی همین جوری الکی می‌زنند. بله حرف آدم‌هایی که می‌گویند من اینجوریم، اونجوریم، تا آخرش هستم رو را باور نکن، اصلا شاید حتی مدل خوابیدنشان را یکجوری بکنند که مثلا شخصیتشان خوب است. نه خیر، همه آدم‌ها، آدم های مزخرفی اند

2010-08-25T09:52:00.001+04:30

نشسته‌ام پشت میز، زل زده‌ام به مونیتور، باید یک چیز مهمی را ایمیل کنم برای یک آدم مهم، چیز مهم به نظرم چیز بیخودی از کار درآمده و نمی دانم چکارش کنم که بهتر شود. تلویزیون روی کانال آهنگ است و دارد آهنگ‌هایی که من دوست ندارم پخش می‌کند. باید آشپزی کنم و لباس‌ها را از توی ماشین دربیاورم. عوضش نشسته‌ام همان‌جا و منتظرم کرم کف‌پایم جذب شود که بتوانم از جایم بلند شوم و حداقل کانال تلویزیون را عوض کنم و سر راه سرم را بکوبم توی دیوار. به خودم یادآوری می‌کنم که سارا جان حالت خوب است، خودت را لوس نکن. حالم خوب نیست، حالم متوسط است. برای من که یا در عرشم یا در فرش، حال متوسط حال عجیبی است. دیروز حالم متوسط نبود، حالم بد بود. سر یک ظرف پلاستیکی که از توی جاظرفی افتاد پایین و همه جا را خیس کرد داد زدم بمیر، چند بارهم گفتم، با تاکید. امروز حالم متوسط است، فردا لابد خوب می‌شوم

2010-08-24T09:05:00.002+04:30

یکی ازم پرسید که می خوام باهاش برم مراسم روز پزشک، کار بهتری که نداشتم البته کار کسل کننده زیاد داشتم ولی خوب هیچ کدام بهتر نبود، رفتم. بعد یه آقای مهمی، که حالا یادم نیست چرا مهم بود یعنی وقتی داشتن عناوینش رو میشمردن من حواسم نبود، ولی معلوم بود که مهمه با یه قیافه جدی ای گفت که بله پزشک عزیز هرگز بیمار نخواهی شد یا درمانی خواهی کرد یا درمانی خواهی یافت

حالا من حتما می خوام روز داروساز هم با خواهرم بروم مراسم و وقتی یه آقای مهمی ای لابد می گوید هرگز بیمار نخواهی شد یا دارویی خواهی فروخت یا داروی ترکیبی ای خواهی ساخت، اونجا باشم

And I learned how to get along

2010-08-23T14:50:00.001+04:30

با توجه به تعداد دفعاتی که توی زندگیم آهنگ آی ویل سروایو گوش کرده‌ام، نعره‌زنان باهاش همخوانی کرده‌ام یا به خودم قوت قلب داده‌ام لابد به نظر خودم آدمی هستم سروایور و علت اینکه هیچ‌وقت راجع به تصمیم‌ها و عواقب کارهام فکر نمی‌کنم و در معنای واقعی کلمه بی‌گدار به آب می‌زنم این است که ته ته دلم معتقدم که هر اتفاقی که بیافتد یا نیافتد، هر آدمی که برود یا بماند، هر آرزویی که برآورده شود یا نشود، در هر صورت آی‌ویل‌سروایو.

بله آی ویل سروایو، هی هی

پی‌نوشت: قسمت خود عقل کل بینی‌اش اینجاست که کلا هر آدم دیگری که از این کارها بکند به نظر من احمق می‌آید نه سروایور و ریسک پذیر و این حرف‌ها

2010-08-22T13:08:00.001+04:30

چهار پنج سال پیش، یک بسته پستی‌ام گم شده بود، گم که نه به جای اینکه تحویل من در خیابان لارستان بدهند تحویل یک آقایی در خیابان حسینی داده بودند و آقا هم تحویل گرفته بود. من سه چهار روز اول که سر تا ته اداره پست سر مفتح را دنبال آدمی که جوابم را بدهد گز می‌کردم، خیلی عصبانی نبودم. واقعا دنبال مقصر و اینها نبودم، برایم خیلی عجیب نبود که آدم‌های توی اداره پست این همه بی مسئولیت باشند و این همه راحت با وقت و اعصابم بازی کنند. من فقط دلم می‌خواست بسته‌ام را پس بگیرم و بروم پی زندگیم. توی همین اوضاع و احوالات بودم که پیرمردی که در واقع مسئول اصلی این قضیه هم بود گفت من نمی‌تونم وقتم رو بخاطر بسته تو تلف کنم، برو دختر جون دیگه بیشتر از این وقت من و بقیه همکارها رو نگیر. هرکسی یک دیو درون دارد، بعضی وقت‌ها دیو درون بیدار می‌شود. از همان وقت‌ها بود، یادم نیست دقیقا چه اتفاقی افتاد، فقط یادمه ایستاده بودم دم اتاق رییس اداره و سر منشی جیغ می‌زدم که من باید رییس اینجا رو ببینم. یادم نیست به رییس هم چی گفتم، هرچی که گفتم نتیجه‌اش این شد که بیست دقیقه بعد بسته‌ام رو تحویل گرفتم و آقای رییس هی ازم می‌پرسید خانوم حالتون بهتر شد؟ آروم شدین؟

امروز هم بعد از اینکه سه روز پول شارژ اینترنتم رو ریخته بودم به حساب و اینترنتم وصل نشده بود و هی به ده دقیقه، یک ربع بعد موکول می‌شد، خانوم پشت تلفن بهم گفت که حالا چه کار واجبی داری شما با اینترنت که هی هر روز زنگ می‌زنی؟ کنترل اوضاع را سپردم دست دیو درون، جیغ کارسازی سر خانومه زدم که من می‌خوام با رییست حرف بزنم یا همین الان وصل می‌کنی یا می‌آم اونجا از وسط نصفت می‌کنم. این که به رییس چی گفتم و اینها از حوصله بحث خارج است ولی نتیجه‌اش این شد که یک ماه اینترنت مجانی گرفتم

2010-08-16T15:44:00.001+04:30

هواپیما توپولوف بود. این یعنی اینکه زانوهایمان یک جایی نزدیک چانه‌مان بود و جانمان کف دستمان ، آقایی که صندلی جلویی ما نشسته بود، موقع بلند شدن هواپیما با تلفنش حرف می‌زد. گفتم "حالا خیلی این هواپیما مطمئنه، این احمقم با موبایل حرف می‌زنه" . بعد ترسیدم، گفتم الان می‌میریم و آخرین حرف زندگی من می‌شود "این احمقم با موبایل حرف می‌زنه". مردم آخرین حرف‌های زندگیشان می‌شود "دوستت دارم" یا "من هم دوستت دارم" یا "من بیشتر دوستت دارم" یا "شت من نمی‌خوام بمیرم"، بعد مال من می‌شود "این احمقم با موبایل حرف می‌زنه". بعد فکر کردم اگر این را نگفته بودم آخرین حرفم می‌شد مرسی دلبرانه‌ای که به مهماندار خوشتیپ گفته بود. مهماندار خوشتیپ نگاهم هم نکرده بود. مامان قبلش من را با یک ماتیک صورتی فرستاده بود توی دستشویی که یک کاری با صورتم بکنم. ولی لابد لب‌های صورتی قاچ قاچ و موهای پریشون وزکرده و رنگ پریده و چشم‌های پف کرده توجه مهماندارهای خوشتیپ را جلب نمی‌کند

توی حیاط مقصد هفت تا بوته گرس بود، همقد و قواره خودم. فکر کردم لابد مرده‌ایم، آمده‌ایم بهشت

2010-08-10T18:02:00.000+04:30

اومدن رو جلد کتاب مادام بواری نوشتن " از اين کتاب درسی عظيم گرفته می شود و آن پی بردن به خطر خانمان سوز سودايي و خيال پرداز بودن است". خب آخه چرا همچين کاری کردن؟

wish list

2010-08-07T20:52:00.001+04:30

هری پاتر بود که معجون خواب بی رویا می خورد؟ دقیقا از همونم آرزوست

Echoes of silent cries-2

2010-06-20T16:28:00.003+04:30

من ایستاده بودم دم ظرفشویی ، سبزی های تازه شسته شده را می خوردم، تند و تند. در بالکن باز بود و من از همان اول که زنی با پیراهن خال خالی آبی آمد روی پشت بام آپارتمان بغلی، دیدمش. موهای خرمایی فرفری و انگشت های بلند کشیده داشت. البته نه اینکه من از این فاصله این همه جزییات را دیده باشم ولی از بچگی که باید عینک می زدم و دوست نداشتم که بزنم تصمیمم گرفته بودم به چشم دلم بیشتر از چشم های خودم اعتماد کنم. بازوهایش را دور خودش حلقه کرد. من با همین چشم دلم دیدم که قفسه سینه اش آرام و طولانی بالا و پایین می رفت ، انگار که بخواهد عمیق ترین نفس های ممکن را بکشد. فکر کردم توی خانه از دست کسی کفری شده، شوهری، بچه ای، با دلیل و بی دلیل دیوارهای خانه هوار شده اند روی دلش. امده بیرون نفس بکشد، خودش را بسپرد به وسوسه پریدن. اگر حواسم نبود ، حتی با چشم دلم هم آن لرزش کوچک از سر تا پایش را نمی دیدم، فقط می دیدم که انگار خودش را از بغل خودش می کشد بیرون و بر می گردد توی ساختمان

Grudge

2010-06-19T16:25:00.002+04:30

خانومه خیلی خونسرد بود، یکجور خونسردی دردودل کرد که بچه ام اصلا حرف نمی زند، می خواهم ببرمش گفتاردرمانی. من توی این مودهای همدلی و همدردی ام بودم، گفتم آخی، الهی بمیرم. خانومه سری به تایید تکون داد و گفت که آره بچه ام فقط یک کلمه می گه کابوس. طبعا من شوکه شدم، احساس کردم یکهو ناغافل پرتم کرده اند وسط یک فیلم ترسناک، در عرض چند ثانیه ذهنم پر شد از یک عالم صحنه ترسناک با شرکت خودم و بچه با مونولوگ کابوس، کابوس

من و بچه با موهای صاف و چشم های درشت توی آسانسوریم، من معصومانه به بچه لبخند می زنم، بچه یکهو با یک صدای زمزمه وار می گوید کابوس. تصویر من توی آینه آسانسور خونی می شود
من توی اتاقم خوابیده ام، یک چیزی می خورد به پنجره، بیدار می شوم و می بینم بچه صورتش را چسبانده به پنجره،توی هوا شناور است، لب هایش تکان می خورد، لب خوانی که می کنم می گوید کابوس
------------------
الان فهمیدم اسم پدر بچه کاووس است، کف پای بچه ششصد وشصت وشش خالکوبی نشده و بچه احتمالا سعی می کند بابایش را صدا کند و یکی از مشکلات بچه لابد این است که مامانش خیلی بی خیال با توهمات همسایه هایش تفریح می کند

It's physical, irresistible, wonderful

2010-06-18T22:03:00.003+04:30

سه چهار سال پیش، یک همچین شبی بود. آخرهای خرداد، آخرهای خرداد نحسی خاص خودش را دارد، داشته، برای من یکی که همیشه داشته. خیلی مست بودم، ایستاده بود دم در آشپزخانه سیگار می کشیدم، مهمانی آیدا بود. سکینه هم بود، سکینه از ما سه چهار سال بزرگتر بود، از پانزده سالگی آمده بود پیش آیدا اینها و کارهای خانه شان را می کرد. آن شب روسری اش را در آورده بود و لباس خوشگل پوشیده بود، از من پرسید با مردت برقصم ناراحت می شوی؟ گفتم با کی؟ بعد نگاهم رفت پی پسرکی که با خودم آورده بودمش مهمانی. دوست بابک بود و بیشتر وقت ها می توانست من را بخنداند. به سکینه گفتم راحت باش عزیزم. بابک مست بود، خیلی، شاید هم نبود، نمی دانم. کفشش را درآورده بود و دستش گرفته بود و توضیح می داد که کفش هایش را از میدان کاتالانیا خریده. یک نفر بیخ گوش من گفت شانس آوردیم شورتش را از جای مهمی نخریده. سکینه داشت وسط می رقصید، یکجور خوبی. از آرزو پرسیدم سکینه از کی رقصیدن یاد گرفته؟ آرزو عصبانی بود، حواسش به سکینه نبود، گفت بابک آبروی همه مان را می برد. دلم می خواست بروم خانه، از آن شب ها بود که تمام نمی شد. سکینه یک ماه بعدش عروسی کرد و با دعوا از آنجا رفت، آرزو و بابک یک هفته بعدش بهم زدند و من دیگر هیچ وقت پسرک را ندیدم. سه چهار سال پیش، یک همچین شبی بود. آخرهای خرداد، آخرهای خرداد نحسی خاص خودش را دارد، داشته، برای من یکی که همیشه داشته

such a late goodbye

2010-06-18T21:54:00.004+04:30

یک رفیقی داشتم که قرار بود وقتی درسش تمام شد برود دم در اتاق بعضی از استادها و بهشان بگوید آقا از ما که گذشت ولی شما خیلی آدم مزخرفی بودی حیف است که کسی این را بهت نگوید. بعد این شده حکایت من، منتظرم که اگر دست بر قضا یک روزی این روزها بگذرد، بروم یقه چند نفر را بگیرم و بهشان بگویم شما، شمایی حتی یک لحظه هم خودتان را جای من نگذاشتید و با قضاوت هایتان اعصاب خرابم را خراب تر کردید و تا جایی که می توانستید لهم کردید، شما آدم های ... بعد اینجا ساکت می شوم، کم می آورم لابد، هیچ صفتی را پیدا نمی کنم که حق مطلب را ادا کند. لابد سرم را می اندازم پایین و می روم پی زندگیم

2010-06-13T12:45:00.001+04:30

کلیدهایم را جا گذاشته بودم. نشسته بودم بغل دیوار در کم آفتاب ترین جایی که می شد با گوشیم فال ورق می گرفتم تا وقت بگذرد و مامان بیاید. ناغافل یک پسر کوچولوی هفت هشت ساله ترگل ورگل آمد جلو و یک سلام غلیظ کرد و گفت که اگه مزاحمتون نیستم می تونم یک صحبت مختصر باهاتون بکنم؟ می خواستم ببینم که می تونین یه چند تا کتاب مناسب سن من معرفی کنین که هم سرگرمم کنه هم به معلوماتم اضافه کنه ؟
من کلا تجربه ام در ارتباط با بچه ها محدود می شود به ارسلان، خواهرزاده ده ساله ام، که فحش های ناموسی به هم می دهیم و کلا نظری راجع به مقوله کتاب و کتاب خوانی ندارد، بنابراین تعجبی ندارد که حرف های این بچه و کلا مدل حرف زدن و انتخاب کلماتش جوری من را شوکه کند که یک مدت مات و مبهوت نگاهش کنم و بعد هم هرچقدر بخواهم حرف بزنم فقط یک سری اصوات نامفهوم از دهانم خارج شود. خدا رو شکر، مامان این یک دفعه را استثنا به موقع رسید و نجاتم داد. ولی کلا یادم نمی آید هیچ وقت اینجوری جلوی کسی به تته پته افتاده باشم
پی نوشت: بعدترش فهمیدم که اسمش متین است و معمولا عصرها می آید روی یک نیمکت تو حیاط مجتمع می نشیند به مطالعه. یکبار هم به بچه ها گفته خشونتی که در بازی شان موج می زند ناراحتش می کند و ترجیح می دهد وقتش را یکجور دیگر پرکند. بچه ها هم مسخره اش می کنند و اسمش را گذاشته اند متین خوشگله و می گویند می ترسد اگر دو قدم راه برود اتوی شلوارش خراب شود. اینجوری هاست حکایتش

2010-06-12T20:41:00.002+04:30

همیشه فکر می کردم که من اگر سال پنجاه وهفت در دهه بیست سالگی ام بودم، با توجه توانایی جوگیری فوق العاده ام، حتما یا یکی از سران انقلاب می شدم یا در همان سال های اول اعدام. بعد امروزبعدازظهر روز بیست و دوم خرداد سال هشتاد ونه، که گیلاس می خوردم و بازی نیجریه –آرژانتین تماشا می کردم و جد وآباد مسی را یاد می کردم و یک کم بعدترش که داشتم بخاطر برنده شدن آرژانتین رقص فاتروکن می کردم با توجه به عملکرد یکسال گذشته ام که کاری جز اشک ریختن جلوی مانیتور موقع خواندن خبرها نبوده به این نتیجه رسیدم که فرقی نمی کند که من کی و کجا به دنیا می آمدم، کلا قرار نبوده من هیچ وقت، هیچ جا، هیچ پخی بشوم

هیچ کس مثل تو مال اینجا نیست

2010-06-10T12:52:00.002+04:30

بلاخره مهم بود دیگر. حالا اینکه او در آن لحظه بی هوش بوده که کل جریان را منتفی نمی کند. تازه به نظر من اهمیت ماجرا را دو برابر هم می کند چون ذهن هوشیار خیلی وقت ها اشتباه می کند و عاشق آدمی می شود که نباید. اما وقتی توی چاه افتادی و دستت به هیچ جا بند نیست، چشمت هم نباید از اشتباه بترسد. خدا می گوید این کار را انجام بده و تو هم انجامش می دهی
پی نوشت: یعنی چسبید این کتاب به من

2010-06-09T21:41:00.001+04:30

تو این مودهای وای من چقدر بدبختم ، بودم. رفتم فیسبوک نوردی کنم که ببینم بقیه چقدر خوشحالن، چقدر همه چیز آرومه و بیشتر دلم برای خودم بسوزه و راحت تر زر و زور کنم. دیدم زن داییم روی وال فارسی وان نوشته، رفتم ببینم چی نوشته. بعد دیدم پیج اینجوریه که فارسی وان یه حرفی زده بعد همه اومدن کامنت گذاشتن. یعنی مثلا گفته سریال همسربی نظیر من رو چقدر دوست داشتین؟ بعد صد و هفت نفر جواب داده بودن. مثلا یه دختره گفته بود نود و هشت درصد. من خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم که یکی می تونه بدونه که یه چیزی رو نود و هشت درصد دوست داشته یا چهل وسه درصد. مثلا من علیرضا رو چند درصد دوست داشتم یا لاست رو یا مامانم رو یا کتاب پابرهنه ها رو؟دیدم دختره تو کامنت پایینی نقدی که به سریال داشته و باعث شده دو درصد دوستش نداشته باشه رو نوشته. نمی دونستم سریال همسر بی نظیر چی بوده نقدش رو نخوندم. عوضش رفتم پروفایل اون آقاه رو ببینم که گفته بود هیچ اپیزودی رو از دست نداده و حتی تکرارهاشون رو هم دیده. آقاهه یه عکس خوبی هم داشت و بهش می اومد رئیس بانکی چیزی باشه. بعد من با این آقاهه احساس نزدیکی کردم چون منم یه جور مرض واری تکرار فیلم ها و سریال های رو که دوست داشتم می بینم. یعنی شده یه فیلمی رو هفده هجده بار دیده باشم. یا وقتی یه آهنگی رو دوست داشته باشم یه سه چهار ساعت فقط همون رو گوش بدم. حالا بگذریم. دلم می خواست با یکی از این آدم ها دوست بشم. بگم خوش بحالت که حداقل از دور به نظرم میاد حالت انقدر خوبه یعنی واقعا انقد خوبه که میای روی وال فارسی وان می نویسی. بیا یه کاری کن و من رو از این حال تخمی بکش بیرون. نشد که. یعنی من بلدم برم با کسی دوست باشم بعد بهش اجازه بدم من رو از این حال تخمیمم بکشه بیرون؟ معلومه که نه. من خودم خدام. مگه کسی هست از من بیشتر بدونه؟معلومه که نه، من بهترین و باهوش ترین و از همه بیشتر دون ترین آدم رو زمینم، حق هم دارم راجع به همه آدم های دنیا نظر بدم و مسخره شون کنم

2010-06-08T10:08:00.001+04:30

حالا شما هی بیا بگو دنیا کوچک شده، نشده، برای ما این دوازده ساعت فاصله همان دوازده ساعت است

پابرهنه ها

2010-06-07T12:06:00.002+04:30

تو پائونا چشم دیدن مرا نداری
همین جور است. ازت متنفرم
چرا؟
چرایش را نمی خوام بت بگویم. اگر یک جو عقل تو کله ات داشته باشی خودت می توانی بفهمی
تو بغل شوهرم می خوابیدی؟
پس چه. هنوز هم بغلش می خوابم. از تودور خوشم می آید
از شوهر خودت خوشت نمی آید؟
چرا. اما از شوهر تو بیشتر خوشم می آید

2010-06-06T15:38:00.000+04:30

کلا زندگی من یکجوری است که نبودن هرکسی یا هرچیزی خیلی بیشتر از بودنش حس می شود

2010-06-04T10:13:00.002+04:30

یعنی من هر وقت خواستم موهام رو رنگ کنم، تو اون فاصله نیم ساعت چهل دقیقه که رنگ باید به موهای آدم بمونه، تو هول و ولای این قضیه بودم که نکنه الان زلزله بیاد و من زیر آوار بمونم، یا کلا زیر آوار هم نمونم ولی آبها تا یه مدت نامعلوم قطع باشن، بعد من با این رنگهای رو سرم چیکار کنم. بعد حالا این مو رنگ کردن قسمت خوبشه، یعنی من هر وقت که دارم یه کاری می کنم که یه ذره مو لای درزش می ره، وجدان بیدارم به صورت ترس از زلزله و اینکه اگه الان زلزله بیاد و من تو این شرایط گیر کنم چه خاکی تو سرم کنم، قضیه رو کوفتم می کنه. همش هم بر می گرده به این که من اولین بار که مدرسه رو پیچوندم، یه زلزله خفیفی اومد و من تا مدت ها فکر و ذکرم این بود که اگه قرار بود من رو از زیر آوار خونه دوس پسرم بکشن بیرون من چه توضیحی باید به خانواده ام می دادم . بعد تصورم از زلزله کلا اینه که من زیر آوار می مونم (مطلقا نمی میرم) بعد همه آدم های دیگه هم هیچ خراشی بر نمی دارن و همه کلا هم و غم شون اینکه بیان من رو نجات بدن و ببینن قبل از زلزله داشتم چکار می کردم

2010-05-30T14:50:00.001+04:30

حماقت چیزی است که به آن دچارم، در حال حاضر

2010-05-24T19:58:00.001+04:30

امتحان‌های ارسلان امروز تمام شد. زدیم بیرون، خیابان هنوز شلوغ نشده بود. پیاده‌رو فقط مال خودمان بود. چشم‌هایمان را بستیم و نصف راه را چشم بسته رفتیم، چشم بسته به هم های فایو دادیم، آواز خواندیم، راجع به اینکه ارسلان می‌خواهد وقتی بزرگ شد دی.جی. شود حرف زدیم، در مورد اینکه گیلاس‌های شاخه‌های بالا قرمزند و گیلاس‌های روی شاخه‌هایی که دست ما بهشان برسد سبز، غر زدیم، برای مهمانی تولد ارسلان برنامه‌ریزی کردیم و مسابقه برگ له کنی دادیم. حالا تعریف کردنش احمقانه به نظر می‌رسد ولی یکجور شل و ولی خوشحال بودیم، یکجوری که وقتی برگشتیم خانه، ایستادم جلوی آینه و به خودم گفتم ببین، ببین تو هم بلدی خوشحال باشی

All is lost again And yes Im givin in

2010-05-22T16:42:00.001+04:30

گیره موهایم افتاده بود، نفهمیده بودم. موهایم ولو شده بود دورم. موهایم بوی خاک می‌دادند و گربه، گربه دیشب خوابیده بود روی بالشم، دلم نیامد بیدارش کنم. دست هایم هم بوی خاک و گربه می‌داد. لابد بوی خاک همان پارک پر از پیرمرد و پیرزن، من آن وسط وصله ناجور. گریه می‌کردم و سیگار می‌کشیدم. پاهایم را جمع کرده بودم توی سینه‌ام، موهایم ولو شده بود دورم، کتابم هم همان جا گم شد. یک عالم پیرزن و پیرمرد، همه عالم و فرهیخته و لابد فرانسوی بلد، چشم‌های گرد. عزیز دلم چند سالته تو؟ خاک بر سر من، حالا برو بنشین دم سفارت زار بزن. مردک با لهجه عجیب و غریبش پشت تلفن دلداری می‌دهد ویل کال یو از سون از پاسیبل. از سون از پاسیبل شما یعنی دقیقا چقدر از زندگی من؟ پیرزن شیک و پیک دست خوشبو می‌کشد رو موهای خاکی و گربه‌ای من. شقی چرا گریه می‌کنی؟ حیف از گیره‌ام، حیف از کتابم

2010-05-20T21:16:00.001+04:30

یک خانوم چیتان پیتان تر به یک خانوم چیتان پیتان گفت که رنگ سال امسال، آواکادوئی است

The Holy Worm

2010-05-17T14:16:00.001+04:30

ماهیچه پایین چشم چپم می‌پرد، مرتب مثل یک ضربان خفیف، انگار که یک قلب کوچک زیر چشم چپم درآمده باشد. یادم نیست کی وکجا خوانده بودم و یا شنیده بودم یک کرمی هست که از کف پا وارد بدن آدم می‌شود و از چشمش می‌زند بیرون. این را به بابا هم گفتم، نگران چشمم نشد بیشتر عصبانی شد که چرا یادت نیست؟ چرا هیچ وقت هیچ چیز یادت نیست؟ حوصله نداشتم برای بابا توضیح بدهم که چند وقت پیش یک خانوم دکتر لبخند به لب تشخیص داده بود که من بیش‌فعالی درمان نشده دارم و همه این حواس‌پرتی‌ها و عدم تمرکز‌ها و فراموشی‌ها تقصیر این بیش‌فعالی درمان نشده است. بابا آدمی است متعقد به پایان‌های خوش و اگر این را می‌شنید لابد فکر می‌کرد من و خانوم دکتر این مشکلات را حل کرده‌ایم، نمی‌شد برای بابا توضیح داد که خانوم دکتر ناخن‌های بلند صورتی داشت و برای آدمی مثل من که گوشت دور ناخن‌هایش را تا بند دوم جویده اعتماد کردن به همچین دکتری سخت است. بگذریم، من نگران کرم زیر چشمم بودم، تولدش را یادم هست، داشتم توی آرایشگاه ابروهایم را رنگ می‌کردم، خانم آرایشگر بی حوصله بود، سرم داد زد که چشمت را ببند مژه‌هایت رنگی می‌شود، می‌ریزد و بعد شکایتش را از من می‌کنی. همان موقع بود که قلب کرمم شروع کرد به زدن، آن موقع حواسم نبود، دلم یخ می‌خواست، بگذارم زیر چشمم، ترسیدم چشمم یک وری بماند، با مژه‌های ریخته. همان موقع دلم خواست تلفن کنم به خانوم دکتر ناخن قشنگ، بپرسم کارتون ناین را دیده؟ من شبیه عروسک شماره چندم؟ بعد لابد خانوم دکتر ازم بپرسد ظاهر برایت مهم است عزیزم؟ من جواب بدهم که خیلی، اگر از ظاهر کسی خوشم نیاید خودم را بکشم هم نمی‌توانم از خودش خوشم بیاید. بعد برایش تعریف کنم که مامان یک دوستی داشت که نمی‌دانم چرا یک طرف صورتش مثل آدم‌های سکته کرده یکجوری شده بود. مامان می‌گفت قبل‌ها خیلی خوشگل بوده، خیلی هم قشنگ می‌رقصیده. الان می‌آید توی مهمانی‌ها یک گوشه تنها توی تاریکی می‌نشیند. نکند من‌هم همان شکلی بشوم؟ تلفن نکردم که، عوضش ایستادم جلوی آینه و سعی کردم یادم بیاید قبل از اینکه قلب یک کرم زیر چشمم بزند چه‌جور آدمی بودم؟ از چه چیزهایی خوشم می‌آمد؟ بیشتر وقت‌ها به جای حرف زدن با کرم زیر چشمم چکار می‌کردم؟ من بیش فعالی درمان نشده دارم، چیزی یادم نمی‌آید

2010-05-12T17:09:00.001+04:30

کاش می‌شد مثل کتاب کوری، یک مرضی می‌گرفتیم همه از دم لال می‌شدیم، یک مدت همینجور لال و خوشحال زندگی می‌کردیم تا ببینیم بعدش چه می‌شود

just in case we''ll never meet again-3

2010-05-03T16:58:00.001+04:30

نمی‌دانم آخرین بار کی بود. مهمانی خداحافظی‌اش بود؟ تماس آخرش از فرودگاه بود؟ آن نیمه‌شب حرف‌زدن‌ها از راه دور بود؟ برگشتنش بود؟ دیگر نمی‌خواهمت گفتنش بود؟ جواب ندادن تماس‌ها و نخواندن ایمیل‌هایش بود؟ پشیمانی بعدش بود؟ تماس آخرش بود؟ برای آخرین بار می‌خواهم صدایت را بشنوم، گفتنش بود؟ بی‌خبری بود؟ مرگش بود؟ نوع مردنش بود؟ تمام آن کابوس‌های بی‌پایانی که بین جسدهای بی‌صورت دنبالش می‌گشتم، بود؟ رفتن سر خاکش بود؟ با همه آدم‌های دنیا مقایسه کردنش بود؟ آن بغل‌ کردن‌هایش توی خواب، نترس گفتن‌هایش بود؟ نمی‌دانم. اما اولین کسی بود که بخاطر دیدنش دروغ ‌گفتم، باور کردم که یک عشق یک عمر طول می‌کشد ، نوازشش کردم،به صدای قلبش گوش کردم، بوسیدمش و یک جایی توی ذهنم برای همیشه حفظش کردم